ตอนที่ 3852 เปล่าประโยชน์และไร้ความหมาย

“แต่...” เฉินผิงเองก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี กฎแห่งอาณาจักรนิรันดร์ลึกล้ำเกินกว่าที่ตัวเขาในยามนี้จะเข้าใจได้

แต่เห็นได้ชัดว่าทวยเทพเหล่านี้ต้องทนทุกข์เพราะโลกมนุษย์

ถึงแม้ว่าการที่จงจู่มอบตราบัญชาอู๋จี๋ให้จะเป็นสมบัติล้ำค่าของทวยเทพทั้งหลาย แต่สำหรับเฉินผิงแล้วกลับให้ความรู้สึกเปล่าประโยชน์และไร้ความหมาย

“เจ้าควรจะได้เห็นมรดกของสำนักเซียนอู๋จี๋จริงๆ มันอาจจะไม่สมบูรณ์ แต่ย่อมต้องยอดเยี่ยมเป็นแน่ พวกเราไม่แน่ใจว่าวงแหวนอาคมนอกคฤหาสน์จะคงอยู่ได้อีกนานสักเพียงใด จงฉวยโอกาสนี้เสียเลย ถ้าหากเจ้าได้มรดกของสำนักเซียนอู๋จี๋ เจ้าก็ไม่ต้องหวั่นเกรงคนที่อยู่ข้างนอกพวกนั้นอีกแล้ว” จ้าวมารสีชาดกล่าวกับเฉินผิง

เฉินผิงคิดว่าคำพูดของเขาฟังดูมีเหตุผล แทนที่จะมัวแต่เสียเวลาบ่น เขาควรจะจดจ่ออยู่กับการฝึกมรดกของสำนักเซียนอู๋จี๋ให้ชำนาญเสียมากกว่า

เขาถือตราบัญชาอู๋จี๋แล้วถ่ายเทพลังวิญญาณระลอกหนึ่งลงไป

หึ่ง!

ชั่วครู่ต่อมา สมองของเฉินผิงก็ดังลั่นแล้วทะเลจิตสำนึกของเขาก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย

ข้อมูลปริมาณมหาศาลยังคงหลั่งไหลเข้าสู่ทะเลจิตสำนึกของเฉินผิงไม่หยุดหย่อน มรดกชิ้นนี้ทั้งมีขนาดมหึมาและสลับซับซ้อนยิ่งนัก

เมื่อเฉินผิงซึมซับเข้าไป ก็รู้สึกราวกับมีลำแสงสายหนึ่งส่องลงมาจากท้องฟ้าแล้วปะทะใส่ตัวเขาทันที

ตอนนี้เขารู้สึกสดชื่นอย่างน่าเหลือเชื่อ

เฉินผิงไม่รู้สึกว่าจะใช้มรดกได้มากนัก แต่ลำแสงที่ปะทะใส่ตัวเขาก็ทำให้เขาได้รับพลังอันมหาศาล

เฉินผิงปลุกกระตุ้นจิตตวิสุทธิแล้วเริ่มซึมซับโดยไม่ลังเล

จงจู่ซึมซับวารีปราณเซียนไปจนเกลี้ยงแล้ว ดังนั้นเฉินผิงจึงตัดสินใจชิงเอาพลังที่ลำแสงสายนี้นำพามาด้วย

เขาซึมซับพลังทั้งหมดอย่างตะกละตะกราม

ในยามนี้เอง มู่เย่าพร้อมด้วยคนตระกูลมู่อีกหลายคนกำลังเฝ้าสังเกตการณ์อยู่นอกคฤหาสน์

มู่เย่าร้อนรนกังวลใจยิ่งนัก

“คุณหนูใหญ่ยังไม่ได้ข่าวอีกหรือไง? ทำไมเธอยังมาไม่ถึงอีก?” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนใจ

“ท่านลุงมู่เย่า ดูสิขอรับ!”

ตอนนี้ทุกคนสังเกตเห็นสิ่งที่ดูเหมือนลำแสงสายหนึ่งส่องลงมาจากท้องฟ้า แล้วส่องสว่างภายในคฤหาสน์