ตอนที่ 3906 ฉันไม่ใช่คนโง่

ร่างของมู่ชิงค่อยๆ หายไปในหมอกสีดำ และโลกรอบๆ ตัวเขาก็เริ่มมืดลง

รัศมีแห่งความมืดกลืนกินเฉินผิงจากทุกทิศทุกทาง

เมื่อเผชิญกับหมอกดำมืดที่เริ่มลุกลาม แสงสีทองที่แผ่ออกมาจากตัวเฉินผิงก็กะพริบไม่หยุด ราวกับแสงเทียนดวงหนึ่งในวันสิ้นโลก

มังกรทองคำรามราวกับมันตั้งใจจะปัดเป่าความมืดโดยรอบให้หายไป

ทุกคนตกตะลึงและเฝ้ามองไม่วางตา ในขณะนั้นพวกเขามองไม่เห็นเฉินผิงและมู่ชิง แม้แต่รัศมีของทั้งสองยังสัมผัสไม่ได้

หมอกสีดำตัดขาดพื้นที่ซึ่งเฉินผิงและมู่ชิงอยู่ข้างใน ทำให้เกิดเป็นมิติขนาดย่อม

เฉินผิงสะบัดข้อมือเรียกธนูศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาในมือ จากนั้นเขาก็ชักสายธนูกลับ และลูกศรก็ปรากฏขึ้นบนคันของธนูศักดิ์สิทธิ์

เฉินผิงใช้ธนูศักดิ์สิทธิ์ แต่เขาก็ไม่กล้าประมาท ในเมื่อมู่ชิงได้ปลดปล่อยพลังเต็มร้อยออกมาแล้ว

“ฮึ! คิดเหรอว่าธนูพรรค์นั้นจะทำอะไรฉันได้?” ดวงตาของมู่ชิงเปี่ยมเจตจำนงสังหารรุนแรงพลางพูดเยาะเย้ย เสียงคำรามก้องดังสะท้อนไปทั่วหมอกสีดำ

เมื่อตระหนักว่ามู่ชิงไม่รู้ว่าธนูศักดิ์สิทธิ์คืออะไร เฉินผิงก็โล่งใจขึ้นมาโดยพลัน

เขาเอาธนูศักดิ์สิทธิ์ออกมาใช้แล้ว แต่ไม่มีใครที่ข้างนอกมองเห็น ดังนั้นจึงไม่มีใครรู้ว่าเขาครอบครองธนูศักดิ์สิทธิ์

แม้มู่ชิงจะมองเห็นอาวุธของเฉินผิง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าธนูนั้นคือธนูศักดิ์สิทธิ์ เฉินผิงจึงไม่จำเป็นต้องกังวล

ขณะที่เฉินผิงชักคันธนูศักดิ์สิทธิ์ ระฆังมังกรก็ลอยอยู่เหนือหัวของเขา พร้อมจะรับการโจมตีที่เข้ามาหาทุกเมื่อ

หากไม่ใช่เพราะจงหลี่ซึ่งเป็นวิญญาณดาบของกระบี่พิฆาตมังกรเสียหาย กระบี่เล่มนั้นก็ยังคงเป็นอาวุธหลักเฉินผิง

แต่ถ้าไม่มีพลังของจงหลี่ กระบี่พิฆาตมังกรของเฉินผิงก็เป็นเพียงอาวุธศักดิ์สิทธิ์ทั่วไป

เมื่อเฉินผิงเผชิญกับคู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขาม เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากใช้ธนูศักดิ์สิทธิ์แทน อย่างไรก็ตาม การที่ไม่สามารถใช้อาวุธที่ทรงพลังแบบนั้นต่อหน้าฝูงชนทำให้เขาหงุดหงิดอย่างมาก

เฉินผิงน้าวสายคันธนูศักดิ์สิทธิ์ และเปลวไฟก็ลุกขึ้นบนลูกศรที่เขาสร้างขึ้น

พรึ่บ!

ทันทีที่เฉินผิงปล่อยมือ ลูกศรก็ทะยานออกไป กลายเป็นศรเพลิงจำนวนมากกลางอากาศ