ตอนที่ 4135 ความดีความชั่ว

“เทพโอสถระดับเก้า?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินเหวินเหลียงก็ตกใจมาก

นักกลั่นยาสามารถแบ่งได้เป็นสี่ระดับ ฟ้า ดิน อาคม และบรรพกาล แต่ละระดับยังแบ่งออกเป็นอีกเก้าขั้น

อย่างไรก็ตาม อันดับที่สูงกว่านักกลั่นยาระดับฟ้าคือปรมาจารย์นักกลั่นยาซึ่งเป็นที่เคารพนับถือ ซึ่งในอาณาจักรนิรันดร์มีอยู่หลายคน

ขั้นที่เหนือกว่าพวกเขาคือเทพโอสถ ซึ่งเป็นระดับที่หลายคนเคยได้ยิน แต่ไม่มีใครเคยเห็น

หลังจากศึกแห่งทวยเทพ ไม่ปรากฏว่ามีเทพโอสถในอาณาจักรนิรันดร์อยู่เลย

แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็นว่าเกาะเทพโอสถคือสถานที่สิงสถิตเทพโอสถระดับเก้า

เป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก

เมื่อเทพโอสถระดับเก้าล้มตาย ผู้คนย่อมอยากรู้ว่าสมบัติที่เทพโอสถทิ้งไว้มีมากเพียงใด

ราวกับปลาเล็กที่หลั่งไหลเข้าไปกินซากปลาใหญ่

ตอนนี้เฉินเหวินเหลียงรู้สึกเสียดายมาก ถ้ารู้แบบนี้เขาคงไปที่เกาะนั้นด้วยตัวเองแล้ว!

น่าเสียดายที่เกาะนั้นอยู่ห่างไกลจากแผ่นดินใหญ่มาก การเดินทางจึงไม่สะดวก และเกาะนั้นรกร้างว่างเปล่ายิ่งกว่าที่ไหนๆ จึงไม่มีใครกล้าเสี่ยงไปที่นั่น

“ชีวิตย่อมขึ้นอยู่กับโชคชะตาสินะ”

ชายคนนั้นถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“เราต้องวางแผนให้รอบคอบ ท่านประธานเฉิน ถ้าเราปล่อยให้คนจากเกาะเทพโอสถกลับมา มันคงเป็นหายนะของสมาคมนักกลั่นยาของเรา”

ผู้อาวุโสซ่งพูดอย่างหนักใจ

“บอกประธานของคุณว่าเดี๋ยวฉันจะไปหา ผู้อาวุโสซ่ง” เฉินเหวินเหลียงสั่งและขอให้ผู้อาวุโสซ่งออกไปก่อน

หลังจากที่ผู้อาวุโสซ่งไป เฉินผิงก็ถามด้วยความสงสัย “เกาะเทพโอสถนี่มันอะไรกัน? ประธานเฉิน คนบนเกาะเป็นนักกลั่นยาทุกคนเลยหรือ”

“ที่จริงมันเป็นเกาะร้างขนาดเล็ก ตั้งอยู่ในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ทางทิศตะวันตกของเมืองหยงเล่อ” เฉินเหวินเหลียงอธิบาย “หลายศตวรรษก่อน ที่นี่เคยเป็นบ้านของนักกลั่นยาจำนวนมาก แต่เนื่องจากทรัพยากรที่มีอยู่จำกัด พวกเขาจึงพบว่าตนเองไม่สามารถบำเพ็ญเพียรต่อได้ เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น พวกเขาจึงหันไปศึกษาวิชามารอย่างลับๆ คุณคงตระหนักดีว่าวิชามารมันเย้ายวนเพียงใดสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรที่ขาดแคลนทรัพยากร”