ตอนที่ 4147 หรือเขาจะโดนหมาบ้ากัด

เฉินผิงปรุงยาสำหรับการทดสอบโดยไม่ใช้เตาหลอมเสินหนง

คนเหล่านี้ล้วนเป็นนักกลั่นยา หากใช้เตาหลอมเสินหนงคงทำให้เกิดความวุ่นวายอย่างแน่นอน

คงจะยุ่งยากหากมีคนต้องการชิงเตาหลอมเสินหนงของเขา

หลังจากที่เฉินผิงปรุงยาเสร็จ เขาก็ไม่ได้ส่งยาทันที แต่กลับสังเกตตำรับโรคร้ายอย่างเงียบๆ

อาการที่เน้นด้วยสีแดงคือโรคที่แม้แต่เกาะเทพโอสถยังรักษาไม่ได้

เฉินผิงหันไปสนใจอาการแรก เนื่องจากอาการนี้อยู่ในอันดับต้นๆ จึงรักษาได้ยากอย่างไม่ต้องสงสัย แต่สิ่งที่ทำให้เขาสนใจมากที่สุดคือรางวัลที่มอบให้สำหรับคนที่หาทางรักษาอาการนี้ได้

“กระดูกเซียน? รางวัลของอาการแรกคือกระดูกเซียนเหรอ? มันคืออะไร?”

เฉินผิงจ้องมองรางวัลสำหรับอาการแรกที่อยู่ในตำรับโรคร้ายด้วยความอยากรู้

“คุณเฉิน จริงๆ แล้วกระดูกเซียนแล้วคือซากของเซียนและมีค่ามหาศาล แม้ว่าเซียนจำนวนมากในอาณาจักรนิรันดร์จะตายไปแล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยพบซากศพ ส่วนใหญ่จะหายสาบสูญ แม้ว่าร่างบางส่วนจะไม่กลายเป็นฝุ่น แต่ศพของพวกเขาจะเน่าเปื่อยและหมดคุณค่า อย่างไรก็ตาม หลังจากผ่านไปหลายพันปีซากบางส่วนของชาวอาณาจักรแดนสรวงจะเปลี่ยนเป็นผลึกใส เทียบได้กับอาวุธสวรรค์ เป็นซากที่มีค่าที่สุดและอาจกลายเป็นกระดูกเซียนได้ด้วย ซึ่งซากแบบนี้มีน้อยมากและยากที่จะหาพบ ส่วนอาการแรกปรากฎขึ้นกว่าร้อยปีแล้ว ไม่มีใครรักษาได้สำเร็จเลย”

เมื่อเห็นว่าเฉินผิงไม่รู้จัก โจวซื่อหลางจึงอธิบายรายละเอียดให้ฟัง

“กระดูกเซียน? เปลี่ยนเป็นผลึกใส?”

เฉินผิงเบิกตากว้าง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

“เจ้าหนู นี่เจ้าจะบอกว่ากระดูกเซียนนี้เป็นส่วนหนึ่งของร่างเก่าของข้าหรือ?” จ้าวมารสีชาดรีบถามเฉินผิง “ใครจะไปคิดว่าหลายพันปีผ่านไป ร่างกายของข้าจะกลายเป็นของวิเศษสำหรับชาวอาณาจักรนิรันดร์”

ร่างกายของจ้าวมารสีชาดถูกแยกชิ้นส่วนและกระจายไปคนละทาง