ตอนที่ 4169 พวกเราอาจตายกันหมด

การลบความทรงจำของคนธรรมดาเป็นเรื่องง่าย แต่การลบความทรงจำของผู้บำเพ็ญเพียรในทะเลจิตสำนึกนั้นเป็นเรื่องที่ยากเย็นและสิ้นเปลืองพลังมาก

หลายชั่วโมงต่อมา ในที่สุดเฉินผิงก็หยุด เหงื่อท่วมตัวไปหมด

“ผมลบความทรงจำของเหมี่ยวเหมี่ยวไปแล้ว ผู้อาวุุโสเหมี่ยว ต้องรอให้เธอตื่นเราถึงจะรู้ว่าผมรักษาความทรงจำพื้นฐานของเธอไว้ได้หรือไม่!”

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้

เขาเหนื่อยล้าจนหมดแรง

เมื่อเห็นเฉินผิงล้าขนาดนั้น ผู้อาวุุโสเหมี่ยวก็มองเขาด้วยสีหน้าซาบซึ้ง “ขอบคุณ คุณเฉิน ไม่ว่าเหมี่ยวเหมี่ยวจะจำฉันได้หรือเปล่า ฉันก็จะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ!”

ในขณะนั้นเอง เหมี่ยวเหมี่ยวก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เมื่อเห็นว่าเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นแล้ว ผู้อาวุุโสเหมี่ยวก็รีบเดินไปหาด้วยความกระวนกระวาย เขาไม่แน่ใจว่าหลานสาวจะยังจำเขาได้อยู่หรือไม่

เมื่อเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นปู่ของเธอ เธอจึงเรียกเบาๆ “คุณปู่...”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้อาวุุโสเหมี่ยวก็พึมพำด้วยความยินดี น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

“คุณปู่ร้องไห้ทำไม? เราอยู่ที่ไหน?” เหมี่ยวเหมี่ยวถามในขณะที่ช่วยเช็ดน้ำตาหลังจากลุกขึ้น

“ปู่ไม่เป็นไร เดี๋ยวปู่จะพาหลานกลับบ้านเอง!”

ผู้อาวุุโสเหมี่ยวดีใจมากที่หลานสาวยังจำเขาได้

เฉินผิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกัน เนื่องจากความทรงจำพื้นฐานของ เหมี่ยวเหมี่ยว ยังคงอยู่ ผู้อาวุุโสเหมี่ยวจึงไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้นความจำให้เธออีก

“ขอบคุณมากจริงๆ คุณเฉิน!”

หลังจากพูดจบ ผู้อาวุุโสเหมี่ยวก็คุกเข่าลงต่อหน้าเฉินผิง

“เรื่องเล็กน้อย ผู้อาวุุโสเหมี่ยว!”

เฉินผิงรีบห้ามไม่ให้เขาคุกเข่าลง

“ใครกันน่ะคุณปู่? ทำไมถึงไปคุกเข่าให้เขา?”

เหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองเฉินผิงอย่างว่างเปล่า ไม่เข้าใจว่าทำไมปู่ของเธอถึงอยากคุกเข่าต่อหน้าชายหนุ่มอย่างเขา