ตอนที่ 418 ตัดสินใจพลาด

“เป็น… เป็นไปได้ไง?” ดวงตาของเป่ยเลาเบิกกว้างเป็นสองเท่า เขาเขย่ามันเหมือนคนบ้า ราวกับว่าจะมีอะไรหล่นลงมาจากก้อนศิลานั่น

“ผ่าเปิดก้อนศิลาทั้งหมดออกเดี๋ยวนี้!” เขาตะโกน

ในไม่ช้า ก้อนศิลาก็ถูกผ่าเปิดออกมาอีกหลายก้อน แต่ศิลาทุกก้อนก็ให้ผลอย่างเดียวกันคือไม่มีอะไรอยู่ในนั้น

“ไม่จำเป็นต้องเปิดออกทั้งหมดนี่ มันไม่มีอะไรออกมาหรอก เสียเวลาเปล่าๆ” เฉินผิงกล่าวขณะลุกขึ้นยืน

เขาโยนศิลาวิญญาณในมือทิ้งไปอย่างเอือมระอา เขาได้ดูดพลังวิญญาณจากมันออกมาจนหมดแล้ว

สถานการณ์ที่พลิกผันเช่นนี้ทำเอาเป่ยเลาตกตะลึง เมื่อความจริงปรากฏขึ้นต่อหน้า เขาเดินวนไปมาด้วยความงุนงง และหลังจากได้สติ เขาก็พุ่งเข้าหาเถ้าแก่เฟิงด้วยความเดือดดาล “แกกล้าดียังไงมาหลอกฉัน! เอาเงินฉันคืนมา!” เขาตะคอกขณะคว้าคอเสื้อของเถ้าแก่เฟิง

เช่นเดียวกับเถ้าแก่เฟิงที่ได้ทิ้งความเคารพและมารยาทของเขาไปสิ้นแล้ว เขาผลักเป่ยเลาออกไปก่อนจะตะคอกกลับ “นี่คุณรู้กฏของการเดิมพันศิลาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? การที่คุณตัดสินใจพลาด มันก็ไม่ใช่ความผิดของผมนะ!”

เมื่อเถ้าแก่เฟิงสะบัดแขนออกจากเป่ยเลาได้สำเร็จ เขาหมุนตัวด้วยตั้งใจจะเดินจากไป แต่เป่ยเลาไม่ยอม “หยุดพวกมัน! อย่าให้มันออกไปจากที่นี่ได้แม้แต่ก้าวเดียว”

ทันใดนั้น คนของเป่ยเลารุดไปล้อมเถ้าแก่เฟิง แต่ทางเถ้าแก่เฟิงก็เตรียมการมาแล้วเช่นกัน ผู้อารักขาของเขากระโจนเข้าจัดการกับคนของเป่ยเลา ไม่กี่วินาทีต่อมา พวกเขาก็เอาชนะคนของเป่ยเลาได้ทั้งหมด

เถ้าแก่เฟิงตะคอกอย่างเย่อหยิ่ง “ไอ้สารเลว ฉันจะไม่ลืมแกแน่ แล้วอย่าให้ฉันได้เจอแกอีกนะ” เขาเตือนเฉินผิงด้วยน้ำเสียงเจือไปด้วยความอันตราย

หลังจากขู่เฉินผิงเสร็จ เถ้าแก่เฟิงกับผู้อารักขาของเขาก็เดินจากไป

ทันใดนั้น เป่ยเลาก็ทรุดฮวบลงกับพื้นพลางหลั่งน้ำตา หน้าเขาซีดเป็นไก่ต้ม

เขายืมเงินคนอื่นมามากมาย เพียงเพื่อจะมาแลกกับหินธรรมดาไร้ค่าพวกนี้เท่านั้นหรือ แล้วฉันจะหาเงินไปคืนเขายังไงล่ะ?

เฉินผิงหันไปมองร่างของเป่ยเลอที่กำลังสะอื้นไห้ แล้วเขาก็กวักมือเรียกอู่ตง “ไปกันเถอะ”