ตอนที่ 4293 ตายเสียยังจะดีกว่า

เฉินผิงยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เขาสะบัดข้อมือเบาๆ เพื่อจุดประกายไฟขึ้นบนฝ่ามือ จากนั้นก็โยนลูกไฟขึ้นไปในอากาศอย่างไม่ใส่ใจ

ท้องฟ้าปะทุด้วยเปลวไฟ รังสรรค์เป็นกำแพงไฟที่ปกป้องเขาจากเหล่าผู้โจมตี ศิษย์บางคนโดนเพลิงปราณอัคคีเกาะติดที่ตัว จนต้องร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดขณะที่เปลวไฟแผดเผาไปทั่งทั้งผิวหนัง

พวกเขามองไปยังท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงอันร้อนแรงอย่างสิ้นหวัง และไม่มีทางเลือกนอกจากต้องถอยหนีอีกครั้ง

ตี้ฉงจิงมองเปลวเพลิงที่ปกคลุมอยู่ทั่วฟ้าและตะโกนถาม “ไอ้หนุ่ม แกเป็นใครกันแน่?”

เขารู้ดีว่าไม่มีใครในแคว้นเซียวที่เชี่ยวชาญการควบคุมปราณอัคคีเช่นนี้ วิธีที่เฉินผิงควบคุมไฟได้อย่างง่ายดายบ่งบอกว่าเขาไม่น่ามาจากแคว้นเซียว ส่วนตราที่เฉินผิงถืออยู่ ตี้ฉงจิงคาดว่าอาจจะถูกขโมยมา

“ฉันคือพ่อของแกไง...” เฉินผิงยิ้มเจ้าเล่ห์

“แกอยากตายนักใช่ไหม!” ตี้ฉงจิงโกรธจนตัวสั่น เขาไม่อาจทนให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างเฉินผิงมาดูหมิ่นได้

ตี้ฉงจิง สะบัดฝ่ามือปลดปล่อยหมอกเลือดพุ่งไปหาเฉินผิง อากาศเต็มไปด้วยหมอกสีแดงเข้ม เปลี่ยนโลกทั้งใบให้เป็นสีแดงชวนสยดสยอง ในสภาวะเช่นนี้ สายตาและสติสัมปชัญญะของใครก็คงถูกบิดเบือนไปหมดสิ้น

ความมืดหนาทึบทำให้ เฉินผิง และกลุ่มของเขาไม่สามารถมองเห็นแม้แต่มือของตัวเองในระยะใกล้ หรือรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของศัตรูได้ ราวกับพวกเขาถูกมัดและปิดตาอยู่ในโลกแห่งความว่างเปล่าสีแดง

ตี้ฉงจิงยิ้มเยาะเมื่อเห็นเฉินผิงกับพรรคพวกไร้หนทางราวกับแกะที่กำลังจะถูกเชือด ทว่าในความโอหังนั้น ตี้ฉงจิงไม่ทันสังเกตเห็นว่าแสงประหลาดค่อยๆ ส่องออกมาจากหน้าผากของ เฉินผิง และดวงตาดวงหนึ่งก็ค่อยๆ เปิดขึ้น

เฉินผิงได้เปิดใช้เนตรส่องนภา แม้จะมีหมอกเลือดหนาทึบรายล้อม แต่เขาก็ยังสามารถมองเห็นได้ชัดเจนราวกับว่าไม่มีอะไรมาปิดกั้น

ตี้ฉงจิงซึ่งไม่รู้ว่าเฉินผิงยังมองเห็นอยู่ จึงเดินเข้าหาเขาด้วยความมั่นใจและหยิ่งผยอง ตั้งใจจะสั่งสอนบทเรียนให้สาสม

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเข้ามาถึงตัวเฉินผิง แต่ก่อนที่จะได้ลงมือ เสียงก็ระเบิดดังสนั่นขึ้น