ตอนที่ 4339 แดนตะวันออกอันรกร้าง

เมื่อเห็นอย่างนั้น จูชิงเยวี่ยจึงได้แต่หลั่งน้ำตาและพูดอะไรไม่ออก

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

สีหน้าของเฉินผิงดูสับสน เขาไม่เข้าใจว่านี่มันเรื่องอะไรกัน

“คุณเฉิน ฉันรู้สึกขอบคุณที่คุณช่วยเหลือและดูแลเราในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา แต่ถ้าหากคุณคิดจะพาคุณหนูกลับไปที่อี้ไป๋ ฉันก็คงต้องยอมเนรคุณ คุณหนูสำคัญกับความอยู่รอดของคนทั้งตระกูลของเรา เธอต้องกลับไปพร้อมกับฉัน” หลิวป๋อพูดกับเฉินผิงอย่างหมดหนทาง

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ บอกผมมาสิ! บางทีผมอาจช่วยคุณได้!”

เฉินผิงไม่เข้าใจว่าอะไรกันที่ร้ายแรงจนอาจทำให้ทั้งตระกูลจบสิ้น

จูชิงเยวี่ย เป็นเพียง ผู้บำเพ็ญเพียร หญิง ขั้นกึ่งเซียน เธอไม่ได้เป็น ผู้ทุกข์ยาก ด้วยซ้ำ แล้วทำไมเธอถึงสำคัญกับ ชะตากรรมของ ตระกูล นัก ?

หลิวป๋อเหลือบมองจูชิงเยวี่ยพร้อมถอนหายใจ ก่อนจะพูดว่า “คุณหนู คงจะดีกว่าถ้าคุณบอกคุณเฉินด้วยตัวเอง”

เมื่อพูดจบ หลิวป๋อก็หันหลังแล้วจากไป เห็นได้ชัดว่าหลิวป๋อคงไม่ยอมมีชีวิตอีกต่อไปหากปล่อยให้จูชิงเยวี่ยกลับไปที่อี้ไป๋

เฉินผิงหันไปมองจูชิงเยวี่ยซึ่งมีน้ำตาไหลอาบแก้ม หลังจากสงบลงเธอก็ยอมเปิดเผย “คุณเฉิน ความจริงคือฉันไม่ใช่ชาวอี้ไป๋ ฉันมาจากเมืองจูเจียในแดนตะวันออก พ่อของฉันเป็นเจ้าเมือง แต่พ่อจัดการให้ฉันแต่งงานกับฉีเหิงจากเมืองฉีเจียที่อยู่ใกล้ๆ ฉันไม่ชอบเขา ฉันจึงแอบหนีออกมาและเดินทางมาถึงอี้ไป๋ นั่นคือตอนที่ฉันพบกับองค์ชายเซียวในอี้ไป๋ แต่ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่าเขาเป็นองค์ชายแห่งแคว้นเซียว เขายังไม่รู้ตัวตนและแซ่ของฉัน รู้แค่ว่าฉันชื่อจูชิงเยวี่ย เราตกหลุมรักและคบหากัน แต่ราชาเซียวหยวนซานค้นพบความสัมพันธ์ของเราและบังคับให้เราแยกทาง ตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่าฐานะของเขาคือองค์ชาย ฉันไม่รู้ว่าจะอยู่ในอี้ไป๋ไปทำไม และในเมื่อหลายปีผ่านไป ฉันจึงคิดว่าฉีเหิงคงได้พบกับคู่บำเพ็ญเพียรของเขาแล้ว ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจติดต่อตระกูลของฉัน”