ตอนที่ 4382 ยังมีไม้ตายอีกมาก

อย่างไรก็ตาม ผู้ใช้วิชามารเหล่านั้นไม่โชคดีนัก พวกเขาแต่ละคนส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวขณะถูกดูดเข้าไปในรอยแยกมิติ ไม่ชัดเจนว่าพวกเขาถูกฆ่าทันทีหรือถูกส่งไปยังมิติอื่น ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ไม่มีทางที่พวกเขาจะได้กลับมาอีกแล้ว

เฉินผิงและหนิงจื้อหลบรอยแยกสุดชีวิต และรอยแยกมิติก็เริ่มเล็กลงเรื่อยๆ

สุดท้ายรอยแยกมิติก็หายไปหมด ทำให้วงแหวนอาคมพิชิตมารหยุดทำงานเมื่อทรัพยากรของมันหมดแล้ว

หนิงจื้อกัดฟันกรอดเสียงดัง สายตาของเขาจ้องเฉินผิงเขม็ง จากนั้นเขาก็ก้าวเท้าเข้าหาเฉินผิงอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่พุ่งเข้าหาเฉินผิง หนิงจื้อก็ปลดปล่อยปราณความมืดที่บดบังทั่วท้องฟ้า

เมื่อเห็นเช่นนั้น เฉินผิงก็ปลดปล่อยปราณอัคคีออกมา จากนั้นก็ปะทะกับปราณความมืดของหนิงจื้อ

เฉินผิงไม่หลบ เขาตั้งใจที่ปะทะตรงๆ กับหนิงจื้อ!

เมื่อไม่มีผู้ใช้วิชามารคนอื่นกวนใจ เฉินผิงก็ไม่หวาดกลัวหนิงจื้อแต่อย่างใด

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีไม้ตายอีกมากที่ยังไม่ได้งัดออกมาใช้

ธนูศักดิ์สิทธิ์ แส้ปราบมาร และแม้แต่กายาธรรมะเจินหัวของเขา ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นไม้ตายของเฉินผิง

โดยเฉพาะแส้ปราบมารที่เอาไว้รับมือผู้ใช้วิชามารอย่างหนิงจื้อโดยเฉพาะ

หากเฉินผิงนำกิเลนเพลิงและอสูรกลืนสวรรค์ออกมาได้ สัตว์อสูรทั้งสองมากพอที่จะทำให้หนิงจื้อต้องปราชัย

นอกจากนี้ เฉินผิงยังมีคัมภีร์ลับของสำนักหมื่นดาบที่ยังไม่ได้ใช้ ซึ่งอาจถือได้ว่าเป็นอาวุธอีกชิ้นหนึ่ง

ไม้ตายสุดท้ายของเฉินผิงไม่ใช่ใครอื่นนอกจากจ้าวมารสีชาด หากคับขันจริงๆ จนเฉินผิงไม่เหลืออะไรแล้ว เขาสามารถปล่อยให้จ้าวมารสีชาดควบคุมร่างกายของเขาได้!

ถึงตอนนั้นหนิงจื้อก็คงเหลือแต่ซาก

ด้วยกลยุทธ์มากมายที่เขามี เฉินผิงจึงมั่นใจอย่างมาก

ขณะที่เฉินผิงปลดปล่อยการโจมตีด้วยไฟหลายระลอก เขาก็พุ่งเข้าหาหนิงจื้อเช่นกัน

เมื่อเห็นเช่นนั้น หนิงจื้อก็หัวเราะอย่างเย็นชา “แกอยากสู้ระยะประชิดกับฉันสินะ ขอดูหน่อยว่าร่างกายของแกแข็งแกร่งสักแค่ไหน!”

หนิงจื้อรู้ว่าเฉินผิงเสริมความแข็งแกร่งทางกายภาพมาแล้ว ทำให้เขาแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ แต่หนิงจื้อก็ไม่กลัว เพราะถึงอย่างไรระดับบำเพ็ญเพียรของทั้งสองก็ยังห่างกันอยู่มาก เขาต้องการเผชิญหน้ากับเฉินผิงแบบตัวต่อตัวและดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ตูม !

ทันใดนั้น หนิงจื้อและเฉินผิงก็ปะทะกัน

เพียงปะทะกันชั่วพริบตาก็ดังสะเทือนไปทั้งโลก

หมัดของเฉินผิงส่องประกายสีทอง เขาหันกลับไปต่อยหนิงจื้ออีกครั้งโดยไม่ลังเล