ตอนที่ 4462 ปฏิเสธ

เมื่อหลินเข่อติ้งและหลินเข่อฟ่านเดินเข้าไปในพระราชวัง ภาพที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาช่างโอ่อ่า หลินเข่อต้งยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างๆ หลินฉง พ่อของพวกเขา เขาทำท่าเหมือนกำลังพึงพอใจ

ข้างๆ องค์ราชามีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ในชุดคลุมยาวและมีไม้เท้าอยู่ในมือ ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากฉีเต้าจาง

“ท่านอาจารย์...” ดวงตาของหลินเข่อติ้งเป็นประกายด้วยความหวังเมื่อเธอเห็นนักพรต เธอเดินไปข้างหน้าและพร้อมที่จะพูดแก้ตัว แต่สายตาที่จ้องเขม็งของพ่อทำให้เธอเงียบไปอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวติ้ง” หลินฉงเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นด้วยความโกรธ “ลูกกล้าเสี่ยงเข้าไปในอาณาจักรนิรันดร์ด้วยตัวเอง และพ่อได้ยินมาว่าลูกไปคลุกคลีกับผู้บำเพ็ญเพียรชั้นต่ำ ลูกตั้งใจจะทำให้พ่อกลุ้มใจตายหรือยังไง?”

หลินเข่อฟ่านก้าวเข้าไปอย่างรีบร้อนและพยายามพูดประณีประนอม “ท่านพ่อ หลินเข่อติ้งรักผจญภัยมาแต่ไหนแต่ไร เป็นเรื่องธรรมดาที่เธอจะอยากสำรวจอาณาจักรนิรันดร์ และใช่ว่าจะไม่มีคนคุ้มกัน เธอพาพวกองครักษ์ไปด้วย ได้โปรดอย่าลงโทษเธอหนักเกินไป”

“เงียบ!” คำตำหนิรุนแรงของหลินฉงทำให้หลินเข่อฟ่านหยุดพูดกลางคัน

เมื่อเห็นว่าพี่ชายของเธอก้มหน้าก้มตา หลินเข่อติ้งจึงก้าวไปข้างหน้าแล้วเงยหน้าขึ้น “พี่หลินเข่อฟ่าน อย่าเสียเวลาปกป้องฉันเลย ฉันยอมรับผิด ฉันไปที่อาณาจักรนิรันดร์เพื่อหาความสนุก และใช่ ฉันมีความสัมพันธ์กับผู้ทุกข์ยาก เราอยู่ด้วยกันหลายคืนด้วย”

การยอมรับตรงๆ ของเธอทำให้หลินฉงพูดไม่ออกชั่วขณะ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธที่แทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่ “นี่ลูก...” เขาพูดตะกุกตะกัก

หลินเข่อติ้งไม่หยุดและพูดต่อไป “ถ้าท่านพ่อไม่พอใจก็ไปพูดกับท่านอาจารย์ มันเป็นความคิดของเขา! อาจารย์เป็นคนส่งฉันไปที่สมรภูมิแห่งทวยเทพ เขาเป็นคนแนะนำให้ฉันเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกับผู้ทุกข์ยากคนนั้น” เธอชี้ไปที่นักพรตฉีเต้าจาง

ฉีเต้าจางยกมือทักท้วง “ศิษย์ของฉัน” เขากล่าว “อย่ามากล่าวหากันอย่างนั้น ฉันส่งเธอไปที่อาณาจักรนิรันดร์ตั้งแต่เมื่อไหร่? และฉันเคยแนะนำเรื่องไร้สาระแบบนั้นด้วยหรือ? เธอต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง”

ความมั่นใจของหลินเข่อติ้งสั่นคลอนขณะที่เธอทำหน้าเหลือเชื่อ

ทุกอย่าง เป็นเพราะเขา แต่ตอนนี้เขากลับปฏิเสธ

“ท่านอาจารย์ ท่านปฏิเสธได้ยังไง? ท่านจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!” เธอกล่าวประท้วง

“พอได้แล้ว!” เสียงของหลินฉงดังไปทั่วห้องโถง “ลูกกล้ากล่าวหาว่าท่านนักพรตฉีเต้าจางหลอกลวงได้อย่างไร? คนอย่างท่านนักพรตไม่มีวันทำแบบนั้น เรื่องนี้ความผิดลูกล้วนๆ”

เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเฉียบคม “ยังมีเรื่องของสมาพันธ์ผนึกมารอีก ลูกก่อเรื่องและทำให้องครักษ์หลายคนต้องตาย อย่าบอกนะว่านั่นก็เป็นฝีมืออาจารย์ของลูกด้วย?”

หลินเข่อติ้งส่ายหัว “เปล่า ท่านพ่อ แต่คนพวกนั้นสมควรตาย! อาจารย์บอกเสมอว่าสมาพันธ์ผนึกมารเต็มไปด้วยคนชั่ว”