ตอนที่ 4472 ถึงเวลาไป

“คุณมาทำอะไรที่นี่?” เฉินผิงถามเสียงนิ่งขณะมองไปข้างหน้า เพราะรู้ว่าจูชิงซิ่วยืนอยู่ข้างหลังเขา

“ฉันอยากให้คุณรู้ว่า ฉันกำลังจะไปแล้ว” เธอตอบด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “ฉันกำลังมุ่งหน้าไปที่เกาะร้างเพื่อบำเพ็ญเพียร”

จูชิงซิ่วลังเลเมื่อเฉินผิงสังเกตเห็นเธอ สีหน้าของเธอเริ่มสั่นคลอนเล็กน้อย

“เรายังอยู่ใกล้ชายฝั่งเกินไป” เขาพึมพำ “คุณเข้าไปในทะเลมรณะไม่ดีกว่าเหรอ?”

เธอดูสับสนและหลบสายตาของเขา ราวกับว่ายังไม่ลืมเรื่องระหว่างพวกเขาที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

“ไม่ ที่นี่อยู่ใกล้กับแผ่นดินใหญ่ แบบนั้นฉันจะได้ไปเยี่ยมพ่อได้บ่อยขึ้น” จูชิงซิ่วยิ้มน้อยๆ

“ตกลง ผมเคารพการตัดสินใจของคุณ” เฉินผิงพูดพลางหยิบหยกสื่อสารออกมา “ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือก็ติดต่อมาได้เลย”

จูชิงซิ่วรับหยกสื่อสารโดยไม่พูดอะไร จากนั้นเธอก็กระโดดลงจากเรือเหาะกะทันหัน ร่างของเธอหายไปอย่างรวดเร็ว

เฉินผิงเรียกเธอด้วยความงุนงง “จะไม่บอกลาน้องสาวหน่อยเหรอ?”

เขาค่อนข้างสับสน จูชิงซิ่วจะจากไปเฉยๆ โดยไม่พูดอะไรจูชิงเยวี่ยได้อย่างไร?

“ไม่จำเป็น” เสียงของจูชิงซิ่วลอยกลับมาหาเขา “แบบนั้นคงทำใจยาก ฝากบอกลาให้หน่อยได้ไหม?”

เมื่อพูดจบเธอก็หายลับไปในขอบฟ้า

ขณะที่เฉินผิงยังยืนอยู่ที่นั่น มองดูจูชิงซิ่วจากไป คลื่นแห่งความเศร้าโศกก็ซัดเข้ามาหาเขา

เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาระใหญ่หลวงที่เธอแบกรับไว้ ภารกิจฟื้นฟูสำนักหมื่นดาบ การถูกสมาพันธ์ผนึกมารไล่ล่าและยังมีภัยคุกคามจากฟ่านเสียนป่ออีก มันไม่ใช่เส้นทางที่ง่ายเลย

บางทีฉันอาจจะ ทำ เกินไปเมื่อคืนนี้ มันคงเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากสำหรับเธอ ฉัน น่าจะ ปลอบใจเธอบ้าง

“เสียดายหรือไง?” เสียงเยาะเย้ยของจ้าวมารสีชาดดังขึ้นในหัวของเฉินผิง