ตอนที่ 4513 เจ้าต้องตาย

ในสายตาของสมาชิกสมาพันธ์ผนึกมาร พวกเขาห่วงแต่ผลประโยชน์ส่วนตัวเท่านั้น หากวันหนึ่งสมาพันธ์ล่มสลาย ก็เป็นไปได้ว่าหลายคนจะหนีเอาตัวรอดโดยไม่คิดซ้ำสอง

เซียวหยวนซานจ้องมององค์ชายฉือ ไม่เสียเวลาพูดจาให้มากความ เขาชกหมัดตรงไปที่องค์ชายฉือทันที

หมัดนั้นเต็มไปด้วยความหวังและความโกรธแค้นของทหารกว่าแสนนาย

องค์ชายฉือไม่กล้าประมาทอีก เขาฟาดดาบยาวที่เขาถืออยู่อย่างรวดเร็ว

ทหารหลายแสนตัดหัวตัวเองโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ยอมถวายวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของตนเป็นเครื่องสังเวย การเสียสละอันยิ่งใหญ่ทำเอาเทพเซียนผู้สูงส่งอย่างเขารู้สึกถูกกดดัน

ท้ายที่สุดแล้ว เทพเซียนนั้นอยู่เหนือทุกเผ่าพันธุ์ ไม่มีเผ่าพันธุ์ใดทัดเทียมกับเทพเซียนได้ โดยเฉพาะเผ่าพันธุ์มนุษย์

พวกเขาคือเผ่าพันธุ์ที่เหล่าเทพรังเกียจมากที่สุด

นี่คือเหตุผลที่องค์ชายฉือเลือกที่จะเล่นสนุกกับพวกเขา แม้ว่าเขาจะกวาดล้างศัตรูได้ในคราวเดียวก็ตาม

เขาหาความสำราญจากคนเหล่านี้ พอใจที่ได้กดขี่ศัตรูที่อ่อนแอ

อย่างไรก็ตาม ขณะนั้นท่าทีหรือความรู้สึกหยอกล้อของเขาหายไปหมดแล้ว

เขารู้สึกราวกับว่าตกอยู่ภายใต้แรงกดดัน

ตูม !

ฟ้าดินราวกับจะรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางความโกลาหล

หลังจากนั้น ทั่วทั้งนครหลวงก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ร่างของทหารนับแสนหายไปในทันที กลายเป็นฝุ่นผงและหลอมรวมเข้ากับห้วงจักรวาล

ดาบยาวในมือขององค์ชายฉือแตกเป็นเสี่ยงๆ และในพริบตานั้นเขาก็กระเด็นไปไกลหลายร้อยกิโลเมตร

ไม่มีร่องรอยของความยินดีบนใบหน้าของเซียวหยวนซาน ขณะที่เขาเดินไปข้างหน้าอีกก้าว

ดูเหมือนว่าจะมีลำแสงนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายไปทั่วฟ้าดิน ราวกับหิ่งห้อยที่หมุนวนอยู่รอบตัวเซียวหยวนซาน

เซียวหยวนซานรู้ว่านี่คือฝุ่นผงที่เกิดจากร่างของทหารนับแสนนาย ข้า ไม่ได้สู้เพียงลำพัง

ตูม !

เซียวหยวนซานปลดปล่อยหมัดอีกครั้ง หมัดนั้นทรงพลังมากจนแทบจะบิดเบือนมิติได้

เมื่อเห็นอย่างนั้น ดวงตาขององค์ชายฉือก็หรี่ลงเล็กน้อย แสงสีทองเปล่งประกายในฝ่ามือของเขา และแสงสีทองนี้ก็กลายเป็นดาบยาวอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

ดาบยาวเล่มนี้แทบจะเหมือนกับดาบที่องค์ชายฉือเพิ่งใช้ ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือแสงสีทองที่ส่องประกายตรงกลางดาบอยู่ตลอดเวลา