ตอนที่ 4525 รับคำสั่ง

แม้ว่าสั่วเทียนเจิ้งจะเคยมาที่ตำหนักทวยเทพแล้ว แต่การมาแต่ละครั้งก็ทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่น หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความยำเกรงและความกลัว

ทหารยามที่ประจำการอยู่ที่ทางเข้าโถงใหญ่เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายาน ด้านข้างของห้องโถงมีผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายานระดับหกและเจ็ดยืนอยู่ สีหน้าของพวกเขาไร้อารมณ์ขณะที่ยืนเฝ้าเงียบๆ พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้นั่ง

นี่เป็นแค่ตำหนักลำดับสิบ ซึ่งเป็นตำหนักชั้นล่างสุดจากทั้งสิบแห่งในตำหนักทวยเทพ สั่วเทียนเจิ้งเคยได้ยินเกี่ยวกับอันดับของตำหนัก ถึงกระนั้นพลังที่ตำหนักแห่งนี้แสดงออกมาก็น่าเกรงขามยิ่ง เป็นเรื่องยากที่จะนึกภาพว่าพลังของตำหนักทั้งหมดนั้นมหาศาลเพียงใด

“ท่านพ่อ” เมื่อพวกเขาเข้าไปในห้องโถงใหญ่ องค์ชายฉือก็รีบตะโกนออกไป เสียงของเขาฟังดูยำเกรงและเร่งด่วน ตรงกลางห้องโถงมีชายวัยกลางคนที่สวมชุดคลุมยาวสีเหลือง ท่าทางสง่างามองอาจ มีมงกุฎวางอยู่บนศีรษะ สีหน้าเย็นชาและเฉยเมย มีรัศมีแห่งอำนาจแผ่ออกมา

เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากราชาสิบตำหนัก พ่อขององค์ชายฉือ

ในตำหนักลำดับสิบ ราชาสิบตำหนักคือผู้มีอำนาจสูงสุด ผู้คนทั้งยำเกรงและหวาดกลัวเขา สั่วเทียนเจิ้งไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับราชาสิบตำหนักหรือผู้บำเพ็ญเพียรที่นั่งข้างเขา

ผู้บำเพ็ญเพียรที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ อยู่ในขั้นมหายานระดับหกและเจ็ด และแน่นอนว่าคนที่นั่งอยู่ย่อมมีระดับพลังสูงกว่า

สั่วเทียนเจิ้งคุกเข่าอยู่ตรงกลางห้องโถงใหญ่ ศีรษะของเขาโค้งต่ำจนเกือบจะแตะพื้น ไม่เหลือเค้าเดิมของประมุขสมาพันธ์เลยแม้แต่น้อย

“เจ้าพ่ายแพ้อย่างนั้นหรือ?” เสียงของราชาสิบตำหนักก้องกังวาน

องค์ชายฉือยังคงเงียบ ดวงตาของเขาหันไปมองสั่วเทียนเจิ้งแวบหนึ่ง

“ท่านราชา” สั่วเทียนเจิ้งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พวกเราแค่ถอยชั่วคราว แคว้นเซียวในตอนนี้เหลือแต่ชื่อเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ในช่วงท้ายกลับมีนักพรตชราคนหนึ่งปรากฏตัวและขัดขวางองค์ชายฉือ” เสียงของสั่วเทียนเจิ้งเริ่มกระตุก ร่างกายของเขาในขณะนั้นสั่นเทิ้ม

“เจ้าหมายถึงตาแก่ฉีเต้าจางใช่ไหม?” ราชาสิบตำหนักกล่าว

“ใช่แล้ว เขานั่นแหละ” สั่วเทียนเจิ้งพยักหน้า

“ท่านพ่อ ไอ้แก่นั่น...” องค์ชายฉือเริ่มอธิบาย แต่ก่อนที่จะพูดจบ เสียงของราชาสิบตำหนักก็ดังก้องไปทั่ว “เงียบ!” เขาสั่ง น้ำเสียงของเขาไม่เปิดโอกาสให้แย้ง “ไปที่มุมตำหนักแล้วสำนึกการกระทำของตัวเองซะ เจ้าทำให้เราอับอาย”

องค์ชายฉือผงะเมื่อถูกตำหนิ ความกลัวฉายชัดในดวงตา เขาเหลือบมองสั่วเทียนเจิ้งก่อนจะหันหลังกลับพร้อมห่อไหล่ด้วยความละอาย ในขณะที่เขากำลังจะไป เขาก็ส่งสายตาบอกสั่วเทียนเจิ้งอีกครั้ง ราวกับจะเตือนไม่ให้อีกฝ่ายพูดจาไม่เข้าเรื่องในขณะที่เขาไม่อยู่