ตอนที่ 4567 ค่ารักษา

“ชู่... พูดเบาๆ หน่อย เดี๋ยวก็โดนจับเข้าคุกหรอก” เหยาเม่ยรีบบอกให้เฉินผิงเบาเสียง

“ทำไมพวกเขาถึงขัดขวางไม่ให้ผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์และผู้ใช้วิชามารเข้าเมือง?” เฉินผิงถาม

“ผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์และผู้ใช้วิชามารมักจะไม่พอใจท่านเจ้าเมืองและรวมหัวกันโค่นล้ม เป็นสาเหตุที่พวกเขาถูกห้ามไม่ให้เข้าเมือง” เหยาเม่ยพูด

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเฉินผิงก็เข้าใจ ประชากรแถบนี้ส่วนใหญ่เป็นเผ่าอสูร จึงเลี่ยงไม่ได้ที่ทรัพยากรส่วนใหญ่จะตกเป็นของพวกเขา

มนุษย์และมารกลายเป็นชนกลุ่มน้อย พวกเขาจึงต้องดิ้นรนหาอาหารอย่างแร้นแค้น

เมื่อเวลาผ่านไปย่อมเกิดการลุกฮือต่อต้าน และเผ่าอสูรจำต้องปราบปราม

ไม่ว่าจะเป็นโลกมนุษย์ อาณาจักรนิรันดร์หรืออาณาจักรแดนสรวง สถานการณ์เช่นนี้จะต้องเกิดขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วมันคือกฎแห่งธรรมชาติ

“ไปกันเถอะ ถึงตาเราแล้ว” เหยาเม่ยคว้ามือเฉินผิง จากนั้นพวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังนครอสูร

เฉินผิงซ่อนรัศมีของเขาไว้ เผยให้เห็นเพียงรัศมีของเผ่าพันธุ์อสูร แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกหวั่นๆ

ชายร่างใหญ่ก็ทำแบบเดียวกัน แต่แล้วเขาก็ถูกอีกฝ่ายจับได้ สุดท้ายก็ต้องตาย

เฉินผิงต้องตื่นตัวเต็มที่ เพราะท้ายที่สุดแล้ว นครอสูรนั้นไม่เหมือนที่อื่น

หากเกิดอันตรายขึ้นจริงๆ จะไม่มีใครมาช่วยเขา แม้แต่คุณชี่ก็คงหาที่นี่ไม่พบ

ในขณะนั้นเฉินผิงจึงระมัดระวังสุดขีด หัวใจของเขาเต้นระทึก

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เหยาเม่ยพาเฉินผิงเข้าไปในนครอสูร ความวิตกกังวลของเฉินผิงก็คลายลงในที่สุด