ตอนที่ 4573 สภาพใกล้ตาย

ความตื่นเต้นของเหยาเม่ยจางหายทันที และเธอห่อไหล่ด้วยความผิดหวัง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอก็หันไปหาเฉินผิง สีหน้าของเธอจริงจังมากขึ้น “ฉันขอยืมเหรียญวิญญาณม่วงได้ไหม?” เธอถามอย่างลังเล “ฉันอยากไปหาพี่ชาย... แล้วก็แอบส่งเงินให้ผู้คุม พวกเขาจะได้ทำดีกับพี่มากขึ้น”

“คุณคิดจะยืมเท่าไร” เฉินผิงถาม

เหยาเม่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอกัดริมฝีปากก่อนจะพูดในที่สุด “ห้า... ห้าเหรียญวิญญาณม่วงน่าจะพอ”

“ผมให้คุณสิบเหรียญ” เขาไม่รอคำตอบจากเธอและส่งเหรียญวิญญาณม่วงให้เธอสิบเหรียญ

ดวงตาของเหยาเม่ยเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น “ขอบคุณนะ เฉินผิง!” เธออุทานด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เธอกลับมากระตือรือร้นและพาเฉินผิงไปที่เรือนจำ

เรือนจำของนครอสูรตั้งอยู่ที่ด้านตะวันตกเฉียงใต้ของเมือง ห่างจากถนนที่พลุกพล่านหรือพื้นที่อยู่อาศัย เนื่องจากมีกฎห้ามเหาะในเมือง พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินเท้า หลังจากเดินมากว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงที่หมาย

เฉินผิงมองไปรอบๆ เขาเห็นว่าเรือนจำตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่มีบ้านเรือนอยู่ใกล้ๆ มีเพียงพื้นที่รกร้างว่างเปล่าโล่งๆ เรือนจำถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีขาวที่ดูผิดปกติ มันบดบังโครงสร้างของเรือนจำและไม่อาจมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน

ดูเหมือนเธอจะคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมเป็นอย่างดี เธอพาเฉินผิงเดินผ่านหมอกหนาทึบ พวกเขามาถึงทางเข้าเรือนจำในที่สุด

“หยุด!”

เสียงอันทรงพลังดังออกมาจากหมอกหนาทึบในขณะที่ร่างหนึ่งปรากฏขึ้น ชายผู้นั้นสวมชุดเกราะสีเงินแวววาว สูงแปดฟุต ไหล่กว้างและหุ่นล่ำบึกบึน ทำให้เขาดูเหมือนป้อมปราการแข็งแกร่ง เขาถือดาบยาว ใบหน้าของผู้คุมหยาบกระด้าง แค่มองเขาก็รู้สึกได้ถึงพลังอำนาจ แต่รัศมีจางๆ รอบตัวเขาต่างหากที่ทำให้เฉินผิงสนใจ มันบ่งบอกชัดเจนว่าเป็นรัศมีของผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายาน

เฉินผิงลังเลชั่วขณะ สายตาจ้องร่างสูงใหญ่ ผู้คุมเรือนจำ อยู่ที่ ขั้น มหายาน ทุกคนเลย หรือเปล่า ? ทำไมถึงต้องคุ้มกันหนาแน่นขนาดนี้?

“นายกองโจว นี่ฉันเอง!” เหยาเม่ยตะโกนออกมา

สายตาเฉียบคมของผู้คุมเหลือบมองเหยาเม่ย รอยยิ้มปรากฏบนมุมปากของเขา “อ้อ เธอนี่เอง มาเยี่ยมพี่ชายอีกแล้วเหรอ?”

“ใช่” เหยาเม่ยตอบ มือของเธอควานหาเหรียญวิญญาณม่วงและหยิบออกมาสิบเหรียญ เธอวางลงบนฝ่ามือของนายกองโจว

นายกองโจวเหลือบมองเหรียญ สีหน้าของเขาเรียบเฉยอยู่ครู่หนึ่ง และเหยาเม่ยก็ต้องประหลาดใจ เมื่อเขาคืนเงินทั้งหมดให้เธอ

หัวใจของเหยาเม่ยเต้นรัวและเธอพูดติดขัด “นายกองโจว ฉัน... ฉันมีเงินแค่นี้ ช่วยผ่อนปรนหน่อยได้ไหม?”