ตอนที่ 4575 ฉันจะกลัวทำไม

เขาส่งยาให้เหยาเก้อ “ผมสังหรณ์ว่าผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านั้นน่าจะตายเพราะพลังงานวิญญาณของพวกเขาถูกดูดจนหมด”

“ถูกดูดเหรอ? ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย” เหยาเม่ยพูดด้วยความสับสน

เหยาเก้อพยักหน้า “ฉันไม่รู้สึกถึงพลังดึงดูด แต่ก็รู้สึกได้ว่าร่างกายของฉันกำลังแย่ลง คนที่ตายไป... สภาพของพวกเขาเหมือนมัมมี่”

“พลังนี้มาจากไหน?” เหยาเม่ยถามด้วยน้ำเสียงตึงเครียด

เฉินผิงส่ายหัว “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เราใช้ปราณสัมผัสที่นี่ไม่ได้ และการหาต้นตอของพลังดึงดูดก็ไม่ใช่เรื่องง่าย”

ขณะที่เฉินผิงกำลังจะตรวจสอบห้องขังและถามรายละเอียดเพิ่มเติมจากเหยาเก้อ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“หมดเวลาแล้ว!” เสียงตะโกนของนายกองโจวดังมาจากด้านนอก

“พี่เหยาเก้อ รอก่อนนะ ฉันจะหาทางช่วยพี่ออกมาให้ได้” เหยาเม่ยพูดพร้อมจับมือพี่ชายของเธอไว้แน่น

“ตกลง” เหยาเก้อตอบพร้อมพยักหน้า

“อย่าลืมกินยา ถ้าไม่กินคุณคงอยู่ได้อีกไม่นาน” เฉินผิงเตือนเขา

เหยาเก้อไม่ลังเลที่จะหยิบยาเข้าปาก ผิวพรรณของเขาดูสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นอย่างนั้น เหยาเม่ยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความวิตกของเธอบรรเทาลงชั่วขณะ

หลังออกจากห้องขังแล้ว เหยาเม่ยเหลือบมองต้นไม้โบราณสูงตระหง่านเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากบริเวณคุกไปพร้อมกับเฉินผิง

“ดึกแล้ว” เหยาเม่ยพูดพลางมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่มืดลง “เราต้องรีบออกจากเมือง ถ้าประตูปิด เราจะติดอยู่เมืองทั้งคืน”

เฉินผิงเลิกคิ้ว “นครอสูรไม่อนุญาตให้คนนอกอยู่ที่นี่เหรอ?”

เหยาเม่ยส่ายหัว “ไม่ใช่แบบนั้น แต่มีกฎห้ามออกมาตอนกลางคืน ถ้าจะอยู่ในเมืองก็ต้องหาโรงเตี๊ยมสำหรับค้างคืน”

เธอพูดต่อ “ถ้าไม่มีที่พัก พวกทหารยามก็จะมาจับ พวกเขาไม่อนุญาตให้คนเดินเตร่ตามท้องถนนหลังเวลาที่กำหนด”

“ที่พักในเมืองน่าจะราคาแพง” เหยาเม่ยอธิบาย “คงจะดีกว่าถ้าเราออกนอกเมืองสักคืนหนึ่ง ค่อยหาที่พักเท่าที่หาได้แล้วกลับมาในวันพรุ่งนี้”

“ก็ได้ แต่ถ้าเราออกจากเมือง พรุ่งนี้เราก็ต้องต่อแถวรอเข้าเมืองอีก เสียเวลาเปล่า อีกอย่างผมไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน ไปหาโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดและพักค้างคืนที่นั่นกันเถอะ” เฉินผิงพูดพร้อมยิ้ม