ตอนที่ 4579 กฎห้ามโจมตี

“ที่ผมเพิ่งถามคุณเกี่ยวกับต้นไม้โบราณในคุก... ทำไมคุณถึง-”

เฉินผิงอยากถามเรื่องต้นไม้โบราณในคุกกับหลิวจงหนาน เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับต้นไม้โบราณนั่น

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เสียงวุ่นวายก็ดังขึ้นจากนอกประตู

“คุณชายฉิว ห้องชั้นเอกไม่ว่างจริงๆ ผมจัดห้องชั้นโทให้คุณดีไหม?”

“ไปไกลๆ! ฉันต้องการห้องชั้นเอก ใครอยู่ในนั้นก็ช่าง บอกพวกมันให้รีบออกไปจากที่นี่ซะ!”

หลังจากนั้นประตูห้องส่วนตัวก็เปิดออกอย่างรุนแรง

ผู้บำเพ็ญเพียรวัยหนุ่มสองสามคนเดินเข้ามา ตามด้วยบริกรที่ดูสับสน

ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มเหล่านั้นแต่งกายอย่างเรียบหรู ราวกับว่าพวกเขาเป็นคุณชายผู้มั่งคั่ง

โดยเฉพาะกับชายหนุ่มที่เดินนำหน้า เขาถือพัดไว้ในมือ ใบหน้าของเขาดูเย่อหยิ่งท้าทาย

“กำลังสงสัยว่าใครอยู่ในห้องชั้นเอก ที่แท้ก็คือคุณหลิว”

ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มที่นำกลุ่มเห็นหลิวจงหนานและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณชายฉิวนี่เอง นึกยังไงถึงอยากมาทานอาหารที่ร้านนี้ล่ะ?”

หลิวจงหนานรีบลุกขึ้นและพูดกับฉิวหยู

“วันนี้ฉันออกมาเที่ยวกับเพื่อนๆ เราโปรดปรานห้องชั้นเอกเป็นพิเศษ และหวังว่าคุณหลิวจะยอมให้พวกเราใช้ห้องนี้” ฉิวหยูพูดกับหลิวจงหนาน

แม้ว่าคำพูดของเขาจะสุภาพ แต่น้ำเสียงกลับจองหอง

“คุณชายฉิว ฉันแค่มาคุยกับเพื่อน ฉันจะอยู่ไม่นาน พวกคุณ-”

ก่อนที่หลิวจงหนานจะพูดจบ ผู้บำเพ็ญเพียรที่ยืนอยู่ข้างหลังฉิวหยูก็หัวเราะเย็นชา “หลิวจงหนาน ฉิวหยูอุตส่าห์บอกให้คุณออกไปดีๆ แล้วนะ อย่าคิดว่าคุณเป็นคนพิเศษเพียงเพราะคุณหาผลึกเซียนให้จวนเจ้าเมือง ถ้าทำให้ฉิวหยูอารมณ์เสีย คุณก็อาจจะโดนตบสักสองสามทีแล้วโดนเฉดหัวออกไป...”

ใบหน้าของหลิวจงหนานบึ้งตึง คิ้วขมวดมุ่น การถูกเด็กหนุ่มข่มขู่ทั้งที่อยู่ต่อหน้าเฉินผิงถือเป็นเรื่องน่าอับอายยิ่ง

“คิดว่าตัวเองเป็นใคร? ที่นี่คือนครอสูร ใครก็ตามที่กล้าใช้รัศมีโจมตีอย่างไม่ยั้งคิดจะต้องถูกจับเข้าคุก” หลิวจงหนานอุทาน

“บอกตัวเองเถอะ! ต่อให้ฉิวหยูตบคุณสักสองครั้ง คุณคิดว่าจะมีใครกล้าจับเขาเข้าคุกไหมล่ะ?”