ตอนที่ 4610 ไปจากเมือง

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเหยาเม่ยออกมาจากห้อง เธอก็เห็นเหยาเก้อหลับอยู่บนพื้นข้างประตู

เขาเฝ้าประตูทั้งคืนจริงๆ

“เหยาเม่ย เธอตื่นแล้ว เมื่อคืน...” เหยาเก้อเริ่มพูดขณะที่เขาลุกขึ้น แต่เหยาเม่ยจ้องเขม็งจนเขาเงียบไป

เธอหันหลังแล้วเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร

เฉินผิงยืดเส้นยืดสายและออกมาจากห้องไม่นานหลังจากนั้น

“เฉินผิง เมื่อคืนนายไม่ยั้งมือเลย ฉันได้ยินทุกอย่าง! ภายนอกเหยาเม่ยอาจดูเย็นชา แต่ลึกๆ แล้ว เธอเป็นคนอารมณ์ร้อนแรง เสียงในห้องฟังดูคึกคักมาก ตอนนี้ปฏิเสธไม่ได้แล้วว่านายคือน้องเขยของฉัน!” เหยาเก้อพูดด้วยรอยยิ้ม

สำหรับเหยาเก้อแล้ว การผูกสัมพันธ์กับเฉินผิงหมายถึงชีวิตที่สุขสบายและปลอดภัย

“พี่เหยาเก้อ หยุดพูดไร้สาระแล้วก็หุบปากซะ เราจะไปแล้ว และเราจะไม่กลับมาที่นครอสูรอีก!” เหยาเม่ยตกใจจนหน้าแดงเพราะความอับอาย

“ไปเหรอ? ไปไหน? ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของเฉินผิงแล้วนะ เธอต้องติดตามเขาสิ” เหยาเก้อพูดอย่างหนักแน่น

“ถ้าพี่ไม่อยากไปก็ตามใจ ไปติดตามเขาเองเถอะ!” เหยาเม่ยโต้อย่างโกรธจัดก่อนจะเดินออกจากโรงเตี๊ยม

เหยาเก้อพูดไม่ออก เขาไม่รู้ว่าทำไมเหยาเม่ยถึงยังหัวฟัดหัวเหวี่ยงทั้งที่เธอนอนกับเฉินผิงแล้ว

“ไม่ตามเธอไปเหรอ?” เฉินผิงถามเหยาเก้อ

“เอ่อ...”

เหยาเก้อลังเล เหลือบมองระหว่างเฉินผิงกับเหยาเม่ยที่ออกไปแล้ว

เขาไม่อยากไปเพราะอุตส่าห์ผูกสัมพันธ์กับเฉินผิงได้แล้ว แต่ก็จะปล่อยให้เหยาเม่ยออกจากเมืองไปทั้งอย่างนั้นไม่ได้เช่นกัน

เขายืนนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกขัดแย้งและไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไร

“รออะไรอยู่ ตามเธอไปสิ!” เฉินผิงพูดด้วยความหงุดหงิด

ว่าแล้วเฉินผิงก็เริ่มวิ่งตามเหยาเม่ย เมื่อเห็นอย่างนั้นเหยาเก้อก็รีบตามไป