ตอนที่ 4616 จบในพริบตา

ก่อนที่ฉิวหยูจะพูดจบ เฉินผิงก็ฟาดฟันกระบี่พิฆาตมังกรอย่างรวดเร็ว

สมุนคนหนึ่งของฉิวหยูถูกกระบี่พิฆาตมังกรฟันขาดครึ่งทันทีโดยไม่ทันได้ร้องด้วยซ้ำ

การลงมือฉับพลันของเฉินผิงทำเอาฉิวหยูและผู้บำเพ็ญเพียรที่เหลือตื่นตระหนก

พวกเขาที่ยืนอยู่ด้วยกันมองเฉินผิงอย่างหวาดกลัวและตกใจ

ระหว่างนั้นเฉินผิงก็ใช้กระบี่พิฆาตมังกรควักแก่นอสูรออกจากร่างของผู้บำเพ็ญเพียรที่ถูกสังหาร

เมื่อได้แก่นอสูรแล้ว เฉินผิงจึงหันไปมองฉิวหยูและคนอื่นๆ

คนเหล่านั้นตกใจกลัวจนตัวสั่น

พวกเขาหันหลังแล้ววิ่งหนีไปทีละคน พวกเขารู้ว่าตราบใดที่เข้าไปในนครอสูรได้ก็จะรอด

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่หันกลับไป พวกเขาก็รู้สึกถึงสายลมแรงที่มาพร้อมกับกระบี่คมกริบที่ฟันผ่านร่างของพวกเขา

ผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนถูกหั่นเป็นสองท่อนในทันที ร่างกายท่อนล่างของพวกเขายังคงวิ่งต่อเพราะแรงส่งก่อนหน้านั้น ในขณะที่ท่อนบนแยกออกไปและหล่นลงพื้น

ภาพอันน่าสะพรึงกลัวทำให้ฉิวหยูหวาดกลัวจนวิ่งไม่ออก เขาขยับตัวไม่ได้เลย

เฉินผิงค่อยๆ นำแก่นอสูรออกจากร่างผู้บำเพ็ญเพียรอีกครั้ง และจ้องมองฉิวหยูอย่างเย็นชา

เหลือฉิวหยูแค่คนเดียว

ความกลัวอย่างรุนแรงเริ่มครอบงำฉิวหยู ทำเอาเขาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

“ผมไม่ได้คิดจะฆ่าคุณตอนอยู่ในเมือง และผมคงไม่เปลี่ยนใจถ้าคุณไม่ตามมา ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะเดินเข้าหาความตายเอง” เฉินผิงพูดกับฉิวหยูด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“อย่าฆ่าฉันเลย! ถ้าฆ่าฉันแกก็จะตายอนาถไม่ต่างกัน พ่อของฉันจะไม่ปล่อยแกไป และพี่ชายของฉันก็เช่นกัน พี่ชายฉันเป็นนักดาบชื่อกระฉ่อนในนครอสูร วิชาดาบของเขาเหนือกว่าแกมาก” ฉิวหยูใช้อิทธิพลของตระกูลขู่เฉินผิงเพื่อไม่ให้ฆ่าเขา

“นี่คุณขู่ผมเหรอ?” สายตาของเฉินผิงเปลี่ยนเป็นเย็นชา

จากนั้นเขาก็แทงกระบี่ใส่ฉิวหยูอย่างรวดเร็ว

กระบี่แทงทะลุอกของฉิวหยู ทำให้เขาล้มลงกับพื้น

ฉิวหยูรู้สึกได้เพียงความเจ็บปวดที่แผ่ไปทั่วตัว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว อย่างไรก็ตาม เขาขยับตัวไม่ได้เลย ทำได้เพียงมองสายตาเยือกเย็นของเฉินผิง

“ผมไม่ชอบโดนใครขู่หรอกนะ” เฉินผิงกำกระบี่พิฆาตมังกรไว้แน่นแล้วมองลงมาที่ฉิวหยู