ตอนที่ 4644 แค่ของธรรมดา

ฉิวถูเหลือบมองเหยาเก้อและพยักหน้า “ได้ แต่อย่าปล่อยให้ความรู้สึกมาบดบังการตัดสินใจ เมื่อเป็นเรื่องผลประโยชน์ส่วนตัว ความสัมพันธ์ในตระกูลย่อมไม่มีความหมาย ถ้าฉันรู้ว่าแกปล่อยพวกมันไป ฉันจะฉีกแกให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย”

“วางใจได้ คุณชายฉิว” เหยาเก้อตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ในเมื่อผมให้คำมั่นว่าจะจงรักต่อคุณ ผมจะไม่ลังเล”

ฉิวถูพึงพอใจและโบกมือ ปล่อยให้เหยาเก้อพาเฉียงคั่ว เฉียงหยิง และเหยาเม่ยออกไป

ในขณะเดียวกัน ภายในน้ำเต้า เฉินผิงพบว่าตัวเองถูกล้อมรอบด้วยมิติที่มืดมิด แม้ว่าจะมีสภาพแวดล้อมแปลกประหลาด แต่เขาก็ไม่ได้แสดงความกลัวออกมา เนตรส่องนภาของเขาทำงานและสำรวจบริเวณโดยรอบ

“นี่น่ะเหรอของวิเศษล้ำค่า” เฉินผิงพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงด้วยความขบขัน

“เหลวไหลสิ้นดี!” เสียงเยาะเย้ยของจ้าวมารสีชาดดังขึ้น “มันก็แค่น้ำเต้าธรรมดาที่ดัดแปลงด้วยวงแหวนอาคม ไม่มีอะไรล้ำค่า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจิตวิญญาณ เจ้าโง่นั่นกล้าเรียกมันว่าน้ำเต้ากลืนนภาเหรอ ฮ่าๆ! ถ้านี่คือน้ำเต้ากลืนนภา แล้วอสูรกลืนสวรรค์ของข้าควรจะเรียกว่าอะไรดีล่ะ”

จ้าวมารสีชาดหงุดหงิดชื่อของน้ำเต้าอย่างเห็นได้ชัด เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ชอบให้คนอื่นใช้คำว่า “กลืน” มีเพียงอสูรกลืนสวรรค์ของเขาเท่านั้นที่คู่ควรกับชื่อนี้

“ทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนั้น” เฉินผิงตอบพร้อมหัวเราะ “ผมรู้ว่าน้ำเต้านี้ถูกสร้างขึ้นโดยใช้วงแหวนอาคม ควบคู่กับจุติแห่งมิติและกาลเวลา มันถึงได้ดูดผมเข้ามาได้ แต่นี่มันไม่สมกับเป็นจุติแห่งมิติเลย แม้แต่ปรมาจารย์อาคมที่สร้างมันก็ฝีมือแค่กลางๆ”

เฉินผิงหัวเราะ เสียงของเขาก้องในความว่างเปล่า “ถ้าพวกเขาเปลี่ยนด้านในของน้ำเต้านี้ให้กลายเป็นอาณาจักรจริงๆ ผมก็คงประทับใจ แต่นี่มันก็แค่มิติโกลาหล เก็บไว้ขู่เด็กเถอะ!”

ผู้บำเพ็ญเพียรที่ชำนาญจุติแห่งมิติและกาลเวลาที่แท้จริงสามารถสร้างอาณาจักรทั้งใบได้ มีทั้งผืนหญ้า ต้นไม้ ภูเขา และแม่น้ำ ขนาดของการสร้างสรรค์ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งและความเข้าใจของพวกเขา แต่พื้นที่ว่างเปล่าแห่งนี้น่ะหรือ มันก็แค่ของเลียนแบบ เละเทะและไร้โครงสร้าง

สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรที่ไม่คุ้นเคยกับความซับซ้อนของมิติเวลา วิธีดังกล่าวอาจได้ผล แต่เฉินผิง ผู้บำเพ็ญเพียรที่ชำนาญอักขระศักดิ์สิทธิ์และจุติเวลาไม่มีทางถูกขังได้ง่ายๆ

อักขระซับซ้อนบนน้ำเต้าใบเล็กอาจดูน่าประทับใจ แต่เฉินผิงเห็นว่ามันเป็นเพียงตัวอักษรนับร้อยที่เขียนอย่างสะเปะสะปะ เขาทำลายมันได้ด้วยการโบกมือเพียงครั้งเดียว