ตอนที่ 4720 คนผู้นั้นหายวับไป

หลินเข่อฟ่านลอยอยู่เหนือแคว้นเซียว

หลินเข่อฟ่านมาพร้อมกับคนของเขา ทำตามคำสั่งของพ่อเพื่อพาเฉินผิงไปยังนครจันทร์ตะวัน

ด้านซ้ายของหลินเข่อฟ่านคือชายชราสวมชุดคลุมลายตารางและถือไม้เท้า ผมของเขายุ่งเหยิง ท่าทางดูแปลกประหลาด

ด้านขวาของหลินเข่อฟ่านเป็นชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีดำ ยืนตัวตรงและสูงสง่า ใบหน้าของเขาดูโหดเหี้ยมและแผ่แรงกดดันอย่างรุนแรง

ชายชราชื่อฮั่วจางเหวิ่งส่วนชายหนุ่มคนนั้นชื่อม่อเช่อิง ทั้งคู่เป็นองครักษณ์ของหลินเข่อฟ่าน เหมือนกับที่บอดซ้ายกับบอดขวามีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของหลินเข่อติ้ง

การปรากฏตัวของหลินเข่อฟ่านทำเอาเหล่ายอดฝีมือที่รายล้อมแคว้นเซียวหวาดหวั่นเล็กน้อย ทำให้พวกเขาต้องถอยห่างจากบริเวณนั้นทันที

หลินเข่อฟ่านยืนมองแคว้นเซียวที่อยู่ใต้เท้าของเขาโดยประสานมือไว้ข้างหลัง

“องค์ชาย หากท่านไม่อยากลงมือเอง ให้เราช่วยลากเฉินผิงออกมาดีไหม” ฮั่วจางเหวิ่งถามหลินเข่อฟ่านเสียงเบา

หลินเข่อฟ่านไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่จ้องมองเมืองใต้เท้าอย่างเงียบๆ

“ฮั่วจางเหวิ่ง เงียบปากเถอะ แคว้นเซียวล้อมรอบไปด้วยยอดฝีมือมากมาย แต่กลับไม่มีใครกล้าลงมือ ชัดเจนว่าเมืองนี้มีอะไรมากกว่าที่เห็น” ม่อเช่อิงกล่าว

“เหลวไหล! ราชาของเมืองในตอนนี้เป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายานระดับแปด แค่ข้าคนเดียวก็มากเกินพอที่จะสยบแคว้นเซียวได้” ฮั่วจางเหวิ่งแค่นเสียงอย่างเย็นชา ไม่เกรงกลัวเซียวหยวนซานแม้แต่น้อย

“ต่อให้จัดการแคว้นเซียวได้ ก็ไม่แน่ว่าเจ้าจะเอาชนะเฉินผิงได้ เขาคือคนที่ทำให้องค์ชายหลินเข่อต้งกระอักเลือด เขาอยู่ที่ขั้นมหายานระดับสองเท่านั้น แต่องค์ชายหลินเข่อต้งกลับสู้ไม่ได้เลย ต้องมียอดฝีมือทรงพลังหนุนหลังเขาแน่นอน” ม่อเช่อิงกล่าว

“องค์ชายหลินเข่อต้งไร้ฝีมือ หากเป็นองค์ชายหลินเข่อฟ่านคงจัดการเฉินผิงได้อย่างง่ายดาย!” ฮั่วจางเหวิ่งกล่าว

หลินเข่อฟ่านค่อยๆ หันหน้าไปมองฮั่วจางเหวิ่ง แววตาของเขาแฝงแววตำหนิ

แม้ทุกคนจะรู้ว่าเขากับหลินเข่อต้งไม่ลงรอย แต่เขาจะไม่ยอมให้คนของเขาดูหมิ่นหรือวิจารณ์พี่ชายเด็ดขาด

เมื่อเห็นสายตาที่จ้องเขม็งของหลินเข่อฟ่าน ฮั่วจางเหวิ่งก็กลัวจนต้องเงียบไป

และทั้งสามคนก็ลอยไปอย่างเงียบๆ บนท้องฟ้าเหนือแคว้นเซียว

หลังจากเวลาผ่านไประยะหนึ่ง ทันใดนั้นห้วงอากาศก็สั่นสะเทือน ตามมาด้วยคลื่นพลังน่าหวาดหวั่นที่แผ่กระจายไปทั่ว

ในขณะเดียวกัน เสียงที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามก็ดังขึ้น “พวกแกอยากได้ผลึกเซียนหนึ่งแสนชิ้น แต่กลับไม่กล้าลงมือ ขี้ขลาดจริงๆ! ศักดิ์ศรีในฐานะผู้บำเพ็ญเพียรของพวกแกหายไปไหนหมด ถ้าไม่มีใครกล้าลงมือ ฉันจะทำเอง!”

ร่างนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับสายฟ้า พุ่งเข้าหานครหลวงแคว้นเซียว พุ่งตรงไปที่เฉินผิง