ตอนที่ 4734 แม่นางฮั่ว

เมื่อเห็นอย่างนั้น หลินเข่อฟ่านก็ตกตะลึงชั่วขณะ แต่แล้วเขาก็หัวเราะออกมา

เขาอยู่ในขั้นเซียน แต่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายานเหล่านี้กลับกล้าขวางทางเขาเพื่อช่วยเฉินผิง

“รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร” หลินเข่อฟ่านถาม

“องค์ชายลำดับสี่แห่งนครจันทร์ตะวัน” เสวียนปิงตอบ

“ในเมื่อรู้ว่าข้าเป็นองค์ชายของนครจันทร์ตะวัน ยังกล้าที่จะขวางข้าอีกหรือ เจ้าคงอยากตายมาก ไม่หวั่นเกรงในอำนาจของนครจันทร์ตะวันบ้างเลยหรือ”

หลินเข่อฟ่านขมวดคิ้ว สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเฉียบคมพร้อมกับแผ่เจตจำนงสังหาร

เขาไม่อยากเชื่อว่าอำนาจของนครจันทร์ตะวันจะตกต่ำถึงขนาดนี้

“ปล่อยคุณเฉิน แล้วเราจะไปทันที ไม่เช่นนั้นเราจะสู้จนตัวตาย!” เสวียนปิงไม่แสดงความกลัว ดวงตาของเขาเปี่ยมด้วยไฟสู้

“เจ้าเป็นอะไรกับเฉินผิง ทำไมถึงยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเขา”

หลินเข่อฟ่านรู้สึกสับสน เฉินผิง เ กี่ยวข้องยังไงกับ ผู้บำเพ็ญเพียร เหล่านี้ ทำไมพวกเขาถึงพยายามปกป้องเขาขนาดนี้

“ก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอก ก็แค่คุณเฉินรวยเกินไป เขาคือถุงเงินถุงทองของเรา จะพาพ่อแม่ของฉันไปก็ได้ แต่อย่าเอาถุงเงินถุงทองของเราไป”

หลังจากที่เสวียนปิงพูดจบ เขาก็หันไปหาหญิงสาวในชุดสีเหลืองอ่อน เธอมีรูปร่างเพรียวบางและผมสีดำยาวสยาย “ฮั่วเม่ย สร้างวงแหวนอาคม อย่าให้พวกมันหนีไปได้”

หญิงสาวพยักหน้า ยกฝ่ามือขึ้น และท่องคาถาเบาๆ ทันใดนั้น ก็เกิดกำแพงที่แผ่ขยายออกไปในรัศมีห้าสิบกิโลเมตร!

หลินเข่อฟ่านขมวดคิ้ว “ไม่นึกว่าจะพาปรมาจารย์อาคมมาด้วย”

“ปล่อยคุณเฉิน นี่คือคำเตือนครั้งสุดท้าย” เสวียนปิงพูดอย่างเย็นชา

“พวกโอหัง ข้าอุตส่าห์ใจดี แต่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายานอย่างพวกเจ้าชักจะอวดดีเกินไปแล้ว!”

หลินเข่อฟ่านโกรธมาก แม้อีกฝ่ายจะมีปรมาจารย์อาคม แต่เขาก็ไม่ได้กลัว

ท้ายที่สุดแล้วเขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเซียน ถ้าจัดการผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายานแค่ไม่กี่คนไม่ได้ เขาก็คงอับอายขายหน้า