ตอนที่ 4745 ยากไร้

เหล่าซุนจ่างปรบมือ “เอาล่ะ พอได้แล้ว ทำความสะอาดซากสัตว์และเอาไปที่เมืองก่อนมืดกันเถอะ”

จากนั้นเขาก็หันไปหาชาวบ้านที่มารวมตัวกันและพูดว่า “นับจากนี้อย่าเข้าเมืองเว้นแต่จำเป็นจริงๆ และอย่าออกจากหมู่บ้านโดยไม่มีเหตุผล ไม่รู้ว่าสมาพันธ์ผนึกมาคิดจะทำอะไร แต่พวกมันเที่ยวปล้นสะดมอย่างไม่ยั้งมือ”

จากนั้นเขาก็หันไปมองจู้จือ “จู้จือ ยาเป็นยังไงบ้าง”

จู้จือลังเล “ผม... ยังไม่ถึงไหนเลย”

หลายวันแล้วที่เขาพยายามกลั่นยาโดยใช้สมุนไพรที่หัวหน้าหมู่บ้านและพรานคนอื่นๆ รวบรวมมา พวกเขาไม่เคยปล่อยให้เขาเข้าไปในภูเขาด้วยตัวเอง แต่หลังจากผ่านไปนานแล้ว เขาก็ยังกลั่นยาไม่สำเร็จ และเขาอับอาย

เหล่าซุนจ่างหัวเราะเบาๆ และตบไหล่จู้จือ “ไม่ต้องรีบร้อน การกลั่นยาไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถ้านายทำสำเร็จ มันจะเป็นคุณกับหมู่บ้านเรา”

ดวงตาของจู้จือเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น “ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง เหล่าซุนจ่าง!”

ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็สั่นไหวในขณะที่แสงสีขาวสว่างวาบกลางอากาศ

ทุกคนเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ หลายร่างค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากแสงเจิดจ้า

“นั่นเฉินผิง! เฉินผิงกลับมาแล้ว!” จู้จือเป็นคนแรกที่จำเขาได้ เสียงของเขาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น

“คุณยาย?” ร่างของหยุ่นเอ๋อร์สั่นสะท้านเมื่อเธอเห็นหญิงชราที่อยู่ข้างเฉินผิง

ชาวบ้านแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง มีเพียงผู้ทรงพลังอย่างแท้จริงเท่านั้นที่สามารถเคลื่อนผ่านท้องฟ้าแบบนั้นได้

ขณะที่เฉินผิงและคนอื่นๆ ลงมาที่หมู่บ้านหิน เหล่าโปก็ผละจากเขาและวิ่งไปหาหยุ่นเอ๋อร์ “หยุ่นเอ๋อร์! หยุ่นเอ๋อร์ของยาย!”

“คุณยาย!” หยุ่นเอ๋อร์วิ่งไปหาเธอ โอบแขนของเธอไว้รอบตัวหญิงชราขณะที่น้ำตาไหลนองหน้า