ตอนที่ 4754 พาเราไปที่นั่น

เมื่อเห็นอย่างนั้น สั่วเทียนเจิ้งก็พยายามลุกขึ้น เขาหยิบถุงใส่ของออกมาเงียบๆ แล้วโยนไปให้เฉินผิงด้วยเช่นกัน

ดูเหมือนเขาจะหวังให้เฉินผิงไว้ชีวิตเขาด้วย

เฉินผิงโบกมือขณะมองถุงใส่ของที่กระจัดกระจายบนพื้น “ไปได้แล้ว...”

“ขอบคุณที่ไว้ชีวิตฉัน คุณเฉิน!”

ผู้อาวุโสและผู้บำเพ็ญเพียรของสมาพันธ์ผนึกมารพูดขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นก็หันหลังแล้วหนีไปทันที

สั่วเทียนเจิ้งหันหลังกลับโดยไม่พูดอะไร พร้อมที่จะจากไปเช่นกัน

“ผมอนุญาตให้ไปแล้วเหรอ” เฉินผิงพูดอย่างเย็นชา

สั่วเทียนเจิ้งพยายามฝืนยิ้ม “คุณเฉิน ท่านเฉิน โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย ฉันไม่อยากเป็นประมุขสมาพันธ์ผนึกมารอีกแล้ว และฉันจะเลิกรับใช้ตำหนักลำดับสิบ จากนี้ฉันจะตั้งใจบำเพ็ญเพียรและเลิกทำเรื่องชั่วๆ เมตตาฉันเถอะ”

ในขณะนั้น สั่วเทียนเจิ้ง ประมุขสมาพันธ์ผนึกมาร กำลังวิงวอนขอความเมตตาจากเฉินผิง

ชาวหมู่บ้านหินคุ้นเคยกับภาพนี้แล้ว และไม่รู้สึกตกใจเหมือนก่อนหน้านี้อีก

“ใจเย็นๆ ผมไม่ได้บอกว่าจะฆ่าคุณ แค่ต้องการให้คุณพาไปที่ตำหนักลำดับสิบ” เฉินผิงกล่าว

“ไม่ ไม่ได้ สมาพันธ์ผนึกมารล่มสลายแล้ว ฉันไม่มีเวลาหนีด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไปที่ตำหนักลำดับสิบ ขืนไปก็เท่ากับไปหาที่ตาย!”

สั่วเทียนเจิ้งโบกมือปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ถ้าไม่ยอมพาผมไป ผมจะฆ่าคุณเดี๋ยวนี้!” เฉินผิงพูดขู่พร้อมแสยะ

สั่วเทียนเจิ้งสั่นไปทั้งตัว อย่างไรก็ตาม เขาได้แต่พยักหน้าและพูดว่า “ตกลง ฉันจะพาไปที่นั่นเอง...”

เฉินผิงยกถุงใส่ของจากสมาพันธ์ผนึกมารให้ชาวหมู่บ้านหิน จากนั้นเขาก็ลูบหัวหยุ่นเอ๋อร์และจู้จือเบาๆ แล้วพูดว่า “เธอสองคนต้องตั้งใจฝึกฝน ทรัพยากรเหล่านี้น่าจะมากพอสำหรับหมู่บ้านหินไปอีกนาน หากมีโอกาส ฉันจะกลับมาเยี่ยมอีก”

“พี่เฉินผิง วางใจเถอะ ไปรอพวกเราในอาณาจักรแดนสรวงได้เลย เราจะขึ้นไปที่นั่นให้ได้!” จู้จือเอ่ยด้วยความมั่นใจ

“ได้สิ ฉันจะรออยู่ที่นั่น!” เฉินผิงพูดด้วยรอยยิ้มน้อยๆ