ตอนที่ 4787 จะไม่บอกเขา

หลังจากผ่านไประยะเวลาหนึ่ง เฉินผิงก็มาถึงด้านบนท้องทะเลอันเงียบสงบน่าขนลุก ความเงียบของท้องทะเลชวนให้นึกถึงทะเลมรณะในแดนตะวันออก

เมื่อมองไปข้างหน้า เขาเห็นเพียงผืนหมอก เหมือนมีกำแพงขวางอยู่ตรงหน้า ราวกับว่าเขามาถึงจุดสิ้นสุดของอาณาจักรนิรันดร์แล้ว

“หลังข้ามเข้าไป เราน่าจะไปถึงแดนอวสาน” เฉินผิงหายใจเข้าลึกๆ แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดที่มีหมอก

เรือเหาะที่บรรทุกเสวียนปิงและคนอื่นๆ ยังคงตามเขามา

ทันทีที่เฉินผิงไปถึงหมอกสีเทา เขาก็ถูกพลังลึกลับเข้าปกคลุมกะทันหัน

เฉินผิงไม่สนใจ ใช้ร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาทำลายพลังนั้น

ทันใดนั้น ชายชราคนหนึ่งก็โผล่ออกมาจากหมอกสีเทา

เขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายานระดับสูงสุด

ชายชราที่สวมชุดคลุมสีดำทำหน้าเหยียดหยามเมื่อเห็นระดับพลังของเฉินผิง

ชาบชราจ้องมองเฉินผิงแล้วเอ่ย “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายานระดับสามกล้ามาที่นี่”

เฉินผิงเหลือบมองชายชรา ไม่คิดจะโต้ตอบเขา แต่คิดจะเดินทางผ่านไป

อย่างไรก็ตาม ชายชรายื่นมือออกมาแล้วพูดว่า “เจ้าไม่รู้กฎเหรอ”

“กฎอะไร” เฉินผิงชะงัก

“หากจะเข้าแดนอวสาน เจ้าต้องจ่ายผลึกเซียนหนึ่งพันชิ้น” ชายชรากล่าว

เฉินผิงไม่พูดอะไร เขาโยนผลึกเซียนหนึ่งพันชิ้นให้ชายชราอย่างไม่แยแส

สำหรับเฉินผิง ผลึกเซียนหนึ่งพันชิ้นก็แค่น้ำหยดเดียวในมหาสมุทร

เขาไม่จำเป็นต้องเสียดายผลึกเซียนแค่พันชิ้น

ชายชราจ้องมองผลึกเซียนด้วยความตกตะลึงชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่นึกว่าเฉินผิง ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายานระดับสาม จะส่งผลึกเซียนหนึ่งพันชิ้นให้โดยไม่นึกเสียดาย

“ลูกหลานคนรวยสินะ...” ชายชราตั้งตัวไม่ถูก