ตอนที่ 4802 ปากดี

“บังอาจลงมือกับฉันที่นี่อย่างนั้นหรือ”

เขาส่งสายตาดุร้าย รัศมีของผู้เฒ่าปะทุขึ้นในทันที

เฉินผิงจ้องมองชายชราตรงหน้า ไม่กลัวว่าคู่ต่อสู้ของเขาจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเซียนระดับสาม แต่เพื่อให้เป็นที่จดจำ เขาต้องสังหารในดาบเดียว เป็นสิ่งที่เฉินผิงยังไม่สามารถทำได้

“ตาแก่ ผมแค่ทดสอบคุณ ถ้าผมจะฆ่าจริงๆ ฟันทีเดียวก็พอแล้ว!”

เฉินผิงยิ้มอย่างเยือกเย็น

ในขณะเดียวกัน เฉินผิงก็คุยกับจ้าวมารสีชาดในใจ เขาถามว่า “จ้าวมาร ถ้าคุณควบคุมร่างกายผม คุณจะสังหารชายชราที่อยู่ตรงหน้าเราในดาบเดียวได้ไหม”

“อะไรกัน เจ้าจำข้าได้แล้วเหรอ นานแค่ไหนแล้วที่เจ้าไม่ได้ปล่อยให้ข้าได้ออกไปสูดอากาศ”

จ้าวมารสีชาดจ้องมองเฉินผิงด้วยความไม่พอใจ “ต่อให้ทำได้ ข้าก็จะไม่ช่วยเจ้า...”

“จ้าวมาร ผมจะให้คุณได้แสดงฝีมือ จากนั้นคุณก็จะได้รับคำสรรเสริญเยินยอจากทุกคน แต่ถ้าคุณไม่อยากทำก็ช่างเถอะ ถึงผมจะล้มเขาไม่ได้ในการโจมตีครั้งเดียว แต่ผมแน่ใจว่าถ้าซ้ำอีกสองสามครั้งก็คงเรียบร้อย” เฉินผิงแหย่เขา

“ไม่ๆๆ ข้าแค่พูดเล่น ให้ข้าควบคุมร่างของเจ้า ตกลงไหม ข้าจะจัดการตาแก่นั่นให้หมดสภาพ!”

จ้าวมารสีชาดรีบห้ามเฉินผิง

“อย่าฝืนเกินไปล่ะ ถ้าร่างกายผมรับไม่ไหว คุณก็จะแย่เอาเหมือนกัน”

เฉินผิงกลัวว่าเขาจะรับความเจ็บปวดไม่ไหว หลังจ้าวมารสีชาดใช้ร่างกายของเขาเสร็จแล้ว

“ไม่ต้องห่วง ข้ารู้ขีดจำกัดของตัวเอง” จ้าวมารสีชาดเอ่ย

เฉินผิงพยักหน้า จากนั้นก็ถอนจิตของเขาออกไป ปล่อยให้จ้าวมารสีชาดเข้าควบคุมร่าง

หลังจากมองไปรอบๆ จ้าวมารสีชาดก็ยืดแขนขาของเขา เขาดูพึงพอใจมาก

“ไอ้หนู ปากดีจริงๆ ที่คิดว่าแกจะโค่นฉันได้ในดาบเดียว งั้นก็เข้ามาเลย ต่อให้ฉันยืนเฉยๆ และแกใช้ดาบ-”

ฉับ !

ก่อนที่ผู้อาวุโสจะพูดจบ เฉินผิงก็ฟันออกไปแล้ว

กระบี่ที่ฟันออกไปไม่มีรัศมี ไม่เห็นแม้แต่ปราณกระบี่

ราวกับเฉินผิงเหวี่ยงกระบี่ผ่านอากาศเฉยๆ

ในขณะที่ทุกคนต่างงุนงง สงสัยว่าทำไมกระบี่ของเฉินผิงถึงไร้พลัง พวกเขาก็เห็นตาของชายชราเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ มองไปที่ร่างของตัวเองด้วยความตกใจ

ทันใดนั้น ร่างของผู้อาวุโสก็แหลกสลาย กลายเป็นกองเลือดเนื้อ

“บ้าเอ๊ย!”

ทุกคนสบถออกมาพร้อมกัน