ตอนที่ 481 ผึ้งตัวหนึ่ง

อย่างไรเสีย เฉินผิงกลับส่ายหัวของเขา “คุณซ่งพวกเราไม่ได้ต้องการสิ่งใดจากคุณ เราหวังเพียงแค่ท่านจะพาพวกเราไปยังเหมืองเส้นเลือดใหม่ของคุณเท่านั้น!”

สีหน้าของซ่งจู่เต๋อขึงขังขึ้นมาในทันที เข้าจ้องเขม็งไปที่เฉินผิง “พวกแกเป็นใคร? ทำไมถึงรู้เรื่องเหมืองเส้นนั้น?”

อู่ตงรีบอธิบายทันทีเมื่อเห็นท่าทางของซ่งจู่เต๋อ “เราแค่ได้ยินมาจากร้านอาหารในเมือง ผู้คนต่างพูดถึงแต่เรื่องนี้กัน”

ซ่งจู่เต๋อค่อยๆ ใจเย็นลงเมื่อได้ยินในสิ่งที่อู่ตงอธิบาย ทันใดนั้นเขากลับตะโกนออกมาด้วยความโกรธ “ให้ตายเหอะ ข่าวรั่วไหลไปอีกแล้วสินะ!”

“อย่าได้เป็นกังวลไป เราไม่ได้ต้องการสิ่งใดจากเหมืองเส้นนั้น พวกเรามีกันแค่สองคน เราไม่สามารถแข่งขันกับคุณหรืออีกสองตระกูลได้หรอก พวกเราเพียงแค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้น” เฉินผิงอธิบาย

หลังจากได้ยินสิ่งที่เฉินผิงพูดซ่งจู่เต๋อตัดสินใจที่จะบอกความจริงและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ผมอยากจะขอเตือนคุณไว้นะ มันอันตรายมากถ้าจะเข้าไปในเหมืองเวลานี้ อาจจะเหลือเพียงแค่ตระกูลเดียวเหลือรอดในท้ายที่สุด ถ้าคุณเข้าไปกับพวกเรา นั่นหมายความว่าเราจะไม่สามารถปกป้องคุณได้อีก!”

“ไม่ต้องห่วง เราสามารถดูแลตัวเองได้ สิ่งที่คุณต้องทำมีเพียงแค่พาเราไปที่นั่นเท่านั้น” เฉินผิงตอบ

“ถ้าเช่นนั้น เราจะออกเดินทางในวันรุ่งขึ้น อย่างไรเสียผมไม่อาจจะรับผิดชอบใดๆ ต่อสิ่งใดที่อาจจะเกิดขึ้นกับคุณ แต่เนื่องจากคุณได้ช่วยเหลือลูกสาวของผมเอาไว้ ในคืนนี้ผมได้จัดเตรียมงานเลี้ยงเล็กๆ น้อยๆ เพื่อแสดงความขอบคุณ คุณสามารถอยู่ค้างคืนที่นี่ก็ได้นะ พวกเราจะได้ออกเดินทางกันแต่เช้าตรู่” ซ่งจู่เต๋อกล่าว

เฉินผิงไม่ได้ปฏิเสธคำขอของซ่งจู่เต๋อ เนื่องจากตระกูลซ่งs คุ้นเคยกับภูเขาลูกนี้เป็นอย่างดี มันจึงเป็นการดีที่ได้เดินทางไปพร้อมกับพวกเขา ไม่เพียงเท่านั้นเฉินผิงยังคาดหวังว่าภายในเหมืองนั้นอาจะมีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับศิลาวิญญาณ

เฉินผิงและอู่ตงนั่งลงอยู่ภายในห้องนั่งเล่นเพียงลำพังโดยที่ไม่มีใครรบกวน ดูเหมือนว่าพวกตระกูลซ่งs ยังไม่ปักใจเชื่อว่าพวกเขาทั้งสองเป็นคนช่วยซ่งเถี่ยเอาไว้ พวกเขาเชื่อว่าเฉินผิงและอู่ตง แค่ผ่านมาเพื่อฉวยโอกาสเท่านั้น

ในขณะเดียวกัน ซ่งเถี่ยที่เปลี่ยนเสื้อผ้าของเธอเรียบร้อยแล้วได้เดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เธอนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ติดกัน เธอมองไปที่เฉินผิงอย่างระมัดระวัง “คุณเป็นคนช่วยฉันหรือเปล่า? ท่าทางคุณดูไม่มีทักษะการต่อสู้เลย”

แม้แต่ซ่งเถี่ยยังยากที่จะเชื่อว่า เฉินผิงเป็นคนที่เข้ามาช่วยเหลือเธอจากการถูกลักพาตัว

เมื่อมองว่าซ่งเถี่ยไม่เชื่อเขา เฉินผิงจึงคิดว่าไม่มีประโยชน์ที่จะต้องอธิบาย เขาจึงเมินเฉยและจิบชาต่อไปเงียบๆ