ตอนที่ 4815 ใด้ใจเกินไปแล้ว

เมื่อเฉินผิงพูดจบ ดวงไฟก็พุ่งออกมาจากแหวนเก็บของของเขา ก่อนที่จะมีใครทันตั้งตัว เปลวไฟก็พุ่งเข้าหาอสูรวิญญาณหลายสิบตัว

สัตว์อสูรซึ่งแต่เดิมล้วนดุร้าย พลันเบิกตากว้างด้วยความกลัวเมื่อเห็นดวงไฟ พวกมันหันหลังและพากันเผ่นหนี

ไม่ว่าศิษย์สำนักหลิงจะตะโกนเสียงดังเพียงใด อสูรวิญญาณก็ไม่เชื่อฟังและพยายามดิ้นรนหนี

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

ภาพที่เห็นคือดวงไฟไล่ตามด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ เพียงชั่วพริบตา อสูรวิญญาณหลายสิบตัวก็ตายไปทีละตัวและหล่นลงบนพื้น

เมื่อดวงไฟกลับมาที่ข้างตัวเฉินผิง ทุกคนก็ได้เห็นว่าเปลวไฟนั้นคือกิเลนเพลิง

มันคือเทพอสูร

มันน่าเกรงขามยิ่งกว่าอสูรวิญญาณตัวไหนๆ จะจินตนาการได้

แม้ว่ากิเลนเพลิงตัวนี้ยังเด็กอยู่ แต่แค่อสูรกลืนวิญญาณมันจัดการได้สบาย

“เทพอสูร?” ศิษย์สำนักหลิงพากันงุนงง

พวกเขาเลี้ยงอสูรวิญญาณมาหลายชั่วอายุคน เป็นเวลานับพันปี แต่พวกเขาไม่เคยพบเทพอสูรมาก่อน

ประมุขหลิงก็เบิกตากว้างเช่นกัน ร่างกายของเขาสั่นเทิ้ม

เฉินผิงเงยหน้าขึ้นมองศิษย์สำนักหลิง กระบี่พิฆาตมังกรในมือแกว่งไปมา

ตูม !

ทันใดนั้น ลำแสงกระบี่มหาศาลพุ่งเข้าหาคนของสำนักหลิง เกิดเป็นเงาขนาดใหญ่ที่บดบังดวงอาทิตย์จนมืดมิดไปทั่ว

ศิษย์สำนักหลิงไม่กล้าประมาท ทุกคนพยายามตั้งรับอย่างสุดความสามารถ

ศิษย์สำนักหลิงหลายสิบคนรวบรวมพลังทั้งหมดของพวกเขา สร้างโล่ขนาดใหญ่

ทันทีที่ลำแสงกระบี่กระทบ โล่ก็แตกสลาย และร่างกายของศิษย์สำนักหลิงนับสิบคนก็ถูกกระบี่แทงทะลุ ภายใต้แสงสีขาว พวกเขากลายเป็นฝุ่นธุลีและหายไป

แค่ฟันกระบี่ครั้งเดียว คนของสำนักหลิงหลายสิบก็แหลกสลาย

แค่ฟันครั้งเดียวก็ทำให้ทุกคนตกตะลึงอย่างยิ่ง