ตอนที่ 4820 คุณนั่นแหละที่ไร้ยางอาย

เปลวไฟบนฝ่ามือเฉินผิงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พอเฉินผิงลดฝ่ามือลง เปลวไฟก็ปกคลุมร่างของถังจงไห่

“คืนชีพคนตายด้วยเปลวไฟ? ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน”

“ยังมีอีกหลายอย่างที่ยังไม่เคยได้ยิน ใครที่ไหนจะบอกวิธีคืนชีพคนตายง่ายๆ”

“ร่างมอดไหม้ขนาดนี้ยังจะคืนชีพได้อีกหรือ”

ทุกคนเฝ้าดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและกระซิบคุยกัน

เฉียนเสี่ยวหานเองก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นร่างของถังจงไห่เริ่มสลายจนกลายเป็นเถ้าถ่านในที่สุด

“เขาอยู่ที่ไหน? แกคืนชีพเขาไม่ใช่เหรอ?” เฉียนเสี่ยวหานถาม

“โทษที ผมทำพลาด ขอโทษนะ...”

เฉินผิงฉีกยิ้ม

“อา...”

“กล้าดียังไง...” เฉียนเสี่ยวหานแทบกลั้นอารมณ์ไม่อยู่

ฝูงชนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอุทานพร้อมกัน ดวงตาของพวกเขาหันไปมองเฉินผิงด้วยความรังเกียจ

อย่างไรก็ตาม เฉินผิงไม่สนใจ

หมิงเฉาคำรามเสียงต่ำ “บัดซบ มันหลอกฉัน!”

หลังจากที่พูดจบ หมิงเฉาก็หายวับไปในทันที และปรากฏตัวอีกครั้งในโรงเตี๊ยม

ในขณะนั้นศิษย์สำนักถังต่างคุ้มคลั่ง ฆ่าถังจงไห่ก็หนักพอแล้ว แต่ตอนนี้แม้แต่ร่างกายของเขายังถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่าน ไม่เหลือเศษซากแม้แต่ชิ้นเดียว

เหล่าศิษย์สำนักถังคำรามขณะพุ่งเข้าหาเฉินผิง

สีหน้าของเฉินผิงเย็นชาเมื่อจ้องมองพวกเขา “อยากโดนเหมือนถังจงไห่เหรอ”

พูดเพียงประโยคเดียว ศิษย์สำนักถังก็หยุดชะงัก ก่อนจะถอยกลับช้าๆ ด้วยความกลัว

เฉียนเสี่ยวหานพูดด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้ม “เฉินผิง แกเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายาน ทำไมถึงไร้ยางอายเช่นนี้”

“ผมน่ะเหรอไร้ยางอาย” เฉินผิงหัวเราะ “พวกคุณนี่มันน่าเหลือเชื่อ นำคนของสามพันธมิตรมาเผชิญหน้ากับผม แบบนี้เรียกว่ายุติธรรมได้เหรอ แถมถังจงไห่มีระดับบำเพ็ญเพียรสูงกว่าผม และรู้ว่าผมเพิ่งผ่านการต่อสู้ดุเดือดมา แต่เขาก็ยังใช้กำลังคนรุมผม นี่เหรอที่พวกคุณเรียกว่าศักดิ์ศรี ยิ่งไปกว่านั้น พวกคุณยังห้ามผมใช้อาวุธและห้ามนั่นห้ามนี่ รู้จักละอายกันบ้างหรือเปล่า คนที่ไร้ยางอายที่สุดคือสามพันธมิตรต่างหาก”