ตอนที่ 4842 เพิ่มระดับ

เส้นเลือดตามแขนของหนานป้าเถียนปูดโปนขณะที่เขากำหมัดเหล็กและกระแทกลงมา “ลองรับหมัดนี้ดู นายท่าน!”

พลังหมัดมหาศาลทำให้เศษหินกระเด็นไปตามสายลมแรง มันกระแทกเข้าที่อกของเฉินผิง แต่เขาไม่สะทกสะท้านและใช้แรงเหวี่ยงพยุงตัว ร่างของเขาเปล่งแสงสีทองจางๆ

ทั้งสองใช้ทั้งเท้าทั้งหมัดสู้กันไม่หยุดจนตีนเขาสั่นสะเทือน การต่อสู้ของพวกเขาทำให้ฝูงนกบินหนีด้วยความตื่นตระหนก ท้องฟ้ามืดมัวราวกับหายนะกำลังมา

“กายาแกร่งดั่งหม้อเหล็ก วิญญาณลุกโชนดั่งเปลวไฟ” ท่ามกลางเสียงหัวเราะดังลั่น หนานป้าเถียน กระตุ้นพลังของเขากะทันหัน เฉินผิงรู้สึกราวกับว่าอวัยวะของเขาร้อนเป็นไฟ เขาพ่นลมหายใจแรงๆ และลมหายใจของเขากลับกลายเป็นกระแสพลังหมุนวน

เฉินผิงยืนหยัดอย่างมั่นคงแม้เผชิญอุปสรรคหนักหน่วง รับมือหลี่ชุนเฟิงและหนานป้าเถียนพร้อมกัน หลินฉงและฉีเต้าจางที่อีกด้านเฝ้าดูด้วยความทึ่ง

ด้วยความกระตือรือร้นและการฝึกแสนทรหดของหลี่ชุนเฟิงและหนานป้าเถียน ความสามารถของเฉินผิงจึงเพิ่มขึ้นไม่หยุด

ที่จริงแม้จะจำใจยอมรับใช้เฉินผิงเป็นเวลาสามร้อยปี แต่ทั้งหลี่ชุนเฟิงและหนานป้าเถียนก็เริ่มชื่นชมในตัวเขา เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาต่างก็ได้เห็นพรสวรรค์อันโดดเด่นของเฉินผิง เป็นความโดดเด่นที่อาจจะปรากฎแค่ครั้งเดียวในรอบหมื่นปี

ยิ่งกว่านั้นเฉินผิงยังผิดจากที่คาดไว้ เขาไม่ใช่คุณชายที่ร่ำรวยแต่กำเนิด ความแข็งแกร่งของเขาถูกหล่อหลอมขึ้นจากความมุ่งมั่นของจริง เขาถูกอัดคว่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่เคยหวั่นไหวแม้แต่น้อย

ครืน...

ขณะที่หลี่ชุนเฟิงและหนานป้าเถียนเคี่ยวกรำฝีมือให้เฉินผิง รอบตัวพวกเขาก็เปลี่ยนไปกะทันหัน เมฆดำก่อตัวขึ้นด้านบนและหมุนวนอย่างน่าหวาดหวั่น บรรยากาศแผ่แรงกดดันออกมา

ภาพที่เห็นทำให้ทั้งสองตกตะลึง

“นั่น... นั่นมันเมฆอัสนีบาตเหรอ” เสียงของหลี่ชุนเฟิงสั่นเครือด้วยความตกใจ ขณะที่สายตาของเขาจ้องท้องฟ้าที่ปั่นป่วน

“ใครกันที่กำลังเพิ่มระดับพลัง” ดวงตาของหนานป้าเถียนจ้องเฉินผิงที่ยืนหยัดอย่างมั่นคงพร้อมกระบี่ในมือ เขาแทบไม่อยากเชื่อ “อย่าบอกนะว่า...นายท่าน?”

“เมฆอัสนีบาตช่างน่าสะพรึงกลัว” หลี่ชุนเฟิงพึมพำพร้อมขมวดคิ้ว “จะเป็นของเฉินผิงจริงหรือ เขาอยู่ที่ขั้นมหายานระดับสามเท่านั้นเอง เหตุใดจึงทำให้เกิดเมฆใหญ่โตขนาดนี้ได้”

“เจ้าสองคนถอยออกมาซะถ้าไม่อยากโดนลูกหลง” ฉีเต้าจางเตือน “เมฆนั้นคืออัสนีบาตของเฉินผิงจริงๆ”

“เป็นของเขาจริงหรือนี่” หลี่ชุนเฟิงอ้าปากค้าง “เขาจะรับอัสนีบาตที่น่ากลัวขนาดนี้ไหวหรือ”

ทว่าหนานป้าเถียนสลัดความลังเลในใจออกไป “เจ้าลืมไปแล้วเหรอ นายท่านเคยรับพลังแห่งกฎของเซียนทองมาแล้ว ถ้าจะมีใครรอดจากเมฆนี้ได้ก็คงมีแต่นายท่าน เราควรรักษาระยะห่าง”

เมื่อพูดจบ เขาก็คว้าแขนหลี่ชุนเฟิงและพาเขาออกมา