ตอนที่ 4847 มาสู้กับเรา

เฉินผิงร่อนลงอย่างแผ่วเบา สีหน้าของเขาสงบไม่สั่นคลอน เขาหันไปมองฟู่เชิงด้วยสายตาเยือกเย็นและถามว่า “ยังจะสู้ต่ออีกไหม”

ฟู่เชิงกำหมัดแน่น ความเคียดแค้นปรากฎในดวงตา แต่เขารู้ดีว่าพลังของตัวเองกับเฉินผิงห่างกันเกินไป

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เก็บดาบเข้าฝักและประสานมือทำท่าเคารพ “เฉินผิง แกแข็งแกร่งอย่างแท้จริง ฉันขอชื่นชม วันนี้ฉันสู้ไม่ได้ ฉันขอยอมรับความพ่ายแพ้ครั้งนี้”

หลังจากนั้น เขาก็หันหลังกลับและเดินไปหานักดาบอีกเจ็ดคน

คนอื่นๆ ที่ได้เห็นความพ่ายแพ้ของฟู่เชิงหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาสบตากันเงียบๆ แววตาดูลังเล อย่างไรก็ตาม ศักดิ์ศรีในฐานะนักดาบของพวกเขาไม่ยอมให้ถอยหนี โดยเฉพาะเมื่อหมิงเฉาเฝ้าดูจากด้านหลัง

นักดาบทั้งเจ็ดชักดาบออกมาพร้อมกันโดยไม่พูดไม่จา รัศมีของพวกเขาพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด

“เฉินผิง ในเมื่อแกเก่งนัก พวกเราทั้งเจ็ดจะใช้โอกาสนี้เรียนรู้จากแก” หนึ่งในนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง สีหน้ามุ่งมั่น

เฉินผิงยืนอยู่ตรงกลางวงล้อม ไม่สะทกสะท้านเมื่อนักดาบทั้งเจ็ดรายล้อม เขาไม่กลัวและรอยยิ้มของเขาแฝงด้วยความตื่นเต้น “ก็ได้ มาดูกันว่าคนอื่นๆ นอกจากฟู่เชิงจะมีฝีมือสักแค่ไหน”

จิตดาบแผ่ออกจากร่างของเขาอีกครั้ง แสงสีขาวจ้าโอบล้อมเขา เขายืนนิ่งราวกับเทพสงครามที่เสด็จลงมายังโลกมนุษย์ ร่างของเขาเต็มไปด้วยรัศมีท่วมท้น ความตึงเครียดในอากาศทวีความรุนแรง การต่อสู้ดุเดือดกำลังจะปะทุขึ้น

“เฉินผิง อย่าให้พวกมันหลอกเจ้า! ช่างหน้าไม่อาย พวกมันวางแผนที่จะกลุ้มรุมเจ้า อย่าหลงกล!” หลินเข่อฟ่านก้าวไปขวางตรงหน้าเฉินผิง เขาหันไปหานักดาบทั้งเจ็ดแล้วแค่นเสียง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “พวกเจ้าไม่รู้จักความละอายบ้างหรือ เฉินผิงเพิ่งผ่านต่อสู้และยังไม่ฟื้นตัวด้วยซ้ำ ตอนนี้พวกเจ้ากลับคิดจะกลุ้มรุมเขา ไร้ยางอาย!”

เสียงของเขาดังกึกก้องด้วยความขุ่นเคือง และเขาโต้ตอบกลับไป “ถ้าอยากสู้นักก็มาสู้กับเราสิ! อย่าคิดว่านครจันทร์ตะวันจะไร้น้ำยา!”

สิ้นเสียงประกาศ ผู้บำเพ็ญเพียรของนครจันทร์ตะวันก็ลุกขึ้นยืน ไฟสู้ของพวกเขาลุกโชน พร้อมที่จะยืนหยัดต่อสู้

นักดาบทั้งเจ็ดต่างมองหน้ากันอย่างเครียดๆ ชั่วขณะนั้นพวกเขาไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร

หมิงเฉามองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมหรี่ตา เขาหันไปหามารแดงและพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบแต่ทรงพลัง “มารแดง ทำไมไม่เข้าไปประลองฝีมือกับเฉินผิงสักหน่อยล่ะ”

มารแดงพยักหน้า “ฉันจะเชือดมันและนำหัวมาให้เอง!”

สิ้นคำพูดนั้น ร่างของเขาก็สั่นไหว ทันใดนั้นเขาก็กลายเป็นลำแสงสีดำที่พุ่งเข้าหาเฉินผิงด้วยความเร็วน่าหวาดหวั่น

สีหน้าของเฉินผิงเคร่งเครียดเมื่อรู้สึกถึงรัศมีท่วมท้นที่พุ่งเข้าหา ร่างกายของเขาเกร็ง เขาเพิ่งจะผ่านการต่อสู้ดุเดือด และพลังของเขาก็ยังไม่ฟื้นคืน หากตอนนี้ต้องสู้อีกครั้งคงไม่มีโอกาสชนะ