ตอนที่ 4870 เกิดอะไรขึ้น

เฉินผิงซึ่งถือกระบี่พิฆาตมังกรในมือ เดินตรงไปที่ห้องโถงใหญ่ จากนั้นลำแสงกระบี่ก็พุ่งตรงไปที่ห้องโถงอย่างรวดเร็ว เขาตั้งใจจะผ่าตำหนักสูงตระหง่านให้เป็นสองส่วน

ขณะที่เฉินผิงพุ่งเข้าหาห้องโถงใหญ่ แสงสีทองก็พุ่งออกมาจากด้านในทันที

เปรี้ยง!

กระบี่แสงของเฉินผิงแตกสลายในทันที และดูเหมือนว่าร่างของเฉินผิงจะถูกบางอย่างสะกดไว้ ทำให้เขาล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ชัดเจนว่าการพุ่งขึ้นบันไดหินรวดเดียวเป็นไปไม่ได้

ใบหน้าของเฉินผิงดูตกใจ เขาก้าวขึ้นบันไดไปได้สองขั้นแล้ว แต่เขาไม่เห็นใบหน้าของคู่ต่อสู้ด้วยซ้ำ ก่อนที่จะถูกบังคับให้กลับไปที่จุดเริ่มต้น

ขณะที่เฉินผิงจ้องมองห้องโถงใหญ่ สีหน้าของเขาก็เริ่มเคร่งขรึม หากขั้นสามยังน่าเกรงขามขนาดนี้ นึกไม่ออกเลยว่าผู้พิทักษ์จะแกร่งขนาดไหน

เฉินผิงไร้ทางสู้และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินขึ้นบันไดหิน เขาค่อยๆ เดินไปยังห้องโถงใหญ่

เฉินผิงไม่ได้ใช้พลังและไม่ได้ฟันกระบี่ ท่าทีของเขาปราศจากการคุกคาม

และเฉินผิงเดินเข้าโถงใหญ่ได้โดยสะดวก ทันทีที่ไปถึง ประตูบานใหญ่ก็ค่อยๆ เปิดออกเองอย่างน่าประหลาด

เฉินผิงก้าวเข้าไปในห้องโถง แต่กลับพบว่าทั่วห้องมืดสนิท ราวกับว่าเขาก้าวเข้าไปในถ้ำเสือหรือหุบเหวลึก ทำให้เขารู้สึกกลัวอย่างอธิบายไม่ถูก

“ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายานกล้าขึ้นมาถึงขั้นสามอย่างนั้นหรือ”

ในขณะนั้น ลำแสงปรากฏขึ้นในห้องโถงใหญ่ทันใด ส่องไปที่คนผู้หนึ่ง

เมื่อเฉินผิงหันไปมอง เขาก็เห็นนักปราชญ์คนหนึ่ง ชายคนนั้นสวมชุดคลุมยาวสะอาด เครื่องแต่งกายของเขาดูภูมิฐาน ให้ความรู้สึกเหมือนศิษย์ผู้สุภาพและรอบรู้

ไม่ว่าจะมองยังไง เขาก็ดูไม่เหมือนยอดฝีมือ

“สวัสดี ผมชื่อเฉินผิง” เฉินผิงกล่าวอย่างสุภาพพร้อมคำนับ

ผู้ที่เป็นผู้พิทักษ์ล้วนมาจากอาณาจักรแดนสรวง ดังนั้นควรจะทักทายพวกเขาด้วยความเคารพ

“ฝีมือระดับนี้แต่กลับขึ้นมาถึงข้าได้ พวกผู้พิทักษ์ในสองขั้นแรกน่าสมเพชเกินไปหรือ” ปราชญ์คนนั้นกล่าวเหยียดหยาม

เมื่อได้ยินคำพูดลอยออกมานอกห้องโถงใหญ่ หลี่ชุนเฟิงก็ได้แต่สบถเสียงเบา “ไอ้เวรนี่”