ตอนที่ 4890 รางวัลของผม

ขั้นที่เจ็ดเป็นพื้นที่กว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยดวงดาว ปราศจากสัญญาณชีวิต ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสิ่งมีชีวิตอื่นใด

มีผู้ชายเพียงคนเดียวที่สวมชุดคลุมยาวและถือไม้เท้า

ขั้นที่เจ็ดเป็นขั้นที่ผู้บำเพ็ญเพียรของอาณาจักรนิรันดร์ไม่เคยไปถึงมาก่อน

เฉินผิงไม่รู้ว่าชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแข็งแกร่งเพียงใด ชายคนนั้นซึ่งถือไม้เท้าและดูเหมือนคนพิการดูลึกลับยากคาดเดา

“สหาย เรายังต้องท้าสู้เพื่อไปต่ออยู่หรือเปล่า” เฉินผิงถาม

“ไม่จำเป็น พวกเจ้าขึ้นจากที่นี่ไปขั้นที่แปดได้เลย ที่ข้ามาอยู่ตรงนี้เพราะความอยากรู้อยากเห็น ข้าอยากรู้ว่าใครคือคนที่สามารถทำให้ผู้สร้างบันไดสวรรค์ยอมช่วยเหลือ แต่หลังจากที่ได้พบ ดูเหมือนว่าเจ้าจะอยู่ที่ขั้นมหายานเท่านั้น และดูเหมือนตัวเจ้าจะไม่มีอะไรโดดเด่นเลย...” ชายคนนั้นพูดด้วยความสงสัย

“ผมอาจจะไม่ได้เก่งมากเป็นพิเศษ แต่ผมมียอดฝีมือแข็งแกร่งคอยหนุนหลัง บางทีเซียนทองผู้สร้างบันไดสวรรค์อาจจะกลัวยอดฝีมือที่ช่วยผมก็ได้!”

เฉินผิงพูดเรียบๆ

“ก็อาจจะ... พวกเจ้าไปได้แล้ว”

ชายคนนั้นหลีกไปอีกทาง ปล่อยให้เฉินผิงและคนอื่นๆ ขึ้นไปที่ขั้นแปด

ขณะที่เฉินผิงพร้อมกับหนิงจื้อและซูอวี่ฉีกำลังจะขึ้นไปที่ขั้นแปด เขาก็หยุดกะทันหัน

ชายคนนั้นชะงัก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนขณะที่ถาม “มีอะไรหรือ เฉินผิง”

“ดูเหมือนว่าคุณจะลืมบางอย่าง” เฉินผิงถาม

“ลืมอะไร” ชายคนนั้นถาม สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

“ดูเหมือนคุณจะลืมให้รางวัลผม” เฉินผิงกล่าว

“รางวัลเหรอ” ชายคนนั้นงุนงง

“ถ้าไม่ใช่เพราะผม คุณคงไม่มีทางออกจากบันไดสวรรค์ได้ง่ายดายขนาดนี้ ใช่ไหม” เฉินผิงกล่าว

ชายคนนั้นตกตะลึง

หนิงจื้อและซูอวี่ฉีพูดไม่ออกขณะที่พวกเขามองเฉินผิง

ถ้าเป็นคนอื่นคงขอร้องให้ผู้พิทักษ์ออมมือให้ เพื่อที่พวกเขาจะได้ขึ้นบันไดสวรรค์ หวังว่าจะได้ไปต่อ

อย่างไรก็ตาม เฉินผิงกลับกล้าขู่กรรโชกผู้พิทักษ์ของบันไดสวรรค์

“ข้าติดอยู่ในนี้มาหลายปี ทรัพยากรจึงไม่ได้มากมายอะไร...”

ชายคนนั้นหยิบถุงใส่ของออกมาแล้วส่งให้เฉินผิง

เฉินผิงเก็บลงในกระเป๋าโดยไม่แม้แต่จะมอง แล้วขึ้นไปที่ขั้นแปด