ตอนที่ 4892 ไปลงนรก

“ซูอวี่ฉี?” เสียงของเฉินผิงสั่นเครืออย่างไม่อยากจะเชื่อ ขณะที่เขามองดูเธอด้วยตาที่เบิกกว้าง ทั้งสับสนและตกใจ

ฉับ!

ก่อนที่เขาจะตั้งตัวทัน ดาบยาวในมือของซูอวี่ฉีก็แทงทะลุอกของเขาอย่างหมดจด

เขาอ้าปากค้าง มองดาบที่ฝังอยู่ในตัวเขา จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง “ซูอวี่ฉี... ทำไม” เขากระซิบ “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้”

สายตาของเขายังคงจ้องเธอด้วยความงุนงง ไม่มีความเกลียดชังในดวงตาของเขา มีเพียงเสียงแห่งความไว้วางใจที่ถูกทรยศ

ซูอวี่ฉีสบตากับเขา คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน สีหน้าของเธอตึงเครียดด้วยความรู้สึกผิดและอึดอัด

ซวบ!

เธอดึงดาบออกโดยไม่พูดอะไร ก้าวถอยห่างจากเขา

เฉินผิงทรุดลงกับพื้น เลือดไหลทะลักออกมาจากบาดแผล ไหลนองใต้ร่างของเขา

“ซูอวี่ฉี...” เฉินผิงกัดฟันพยายามลุก แต่ความเจ็บปวดที่ในช่องท้องรู้สึกราวกับไฟกำลังแผดเผาอยู่ภายใน

หนิงจื้อหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงนั้นโหดร้ายและสะใจ “ฮ่า! เฉินผิง ไม่นึกว่าจะได้เห็นแกตกต่ำขนาดนี้! เราจะไปที่อาณาจักรแดนสรวง ส่วนแกน่ะเหรอ ไปลงนรกซะเถอะ!”

จากนั้น เขาก็พาซูอวี่ฉีเข้าไปในแสงสว่าง

ซูอวี่ฉีหยุดชะงัก หันกลับไปมองเฉินผิง ความเจ็บปวดแวบหนึ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้า “หนิงจื้อ... เขารู้จักฉันเหรอ” เธอถามเบาๆ

หนิงจื้อจับมือเธอแน่นขึ้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่นเสแสร้ง “เปล่า ไม่รู้จักหรอก เขาก็แค่คนเลวที่เป็นศัตรูเรา คุณช่วยผมไว้ ซูอวี่ฉี ด้วยการฆ่าเขา คุณล้างแค้นให้ผมแล้ว”

คำโกหกหลุดออกจากปากของเขา ทั้งคู่ก้าวเข้าสู่แสงสีขาวเจิดจ้าพร้อมกัน

“ซูอวี่ฉี!” เฉินผิงคำราม เสียงของเขาแหบแห้งด้วยความสิ้นหวัง แต่ร่างกายของเขาไม่เชื่อฟัง เขาทำได้เพียงมองอย่างหมดหนทาง ขณะที่เธอหายเข้าไปในแสงพร้อมกับหนิงจื้อ

ความมืดมิดครอบงำสายตาเฉินผิง และเขาหมดสติไป

หลังจากผ่านไปนานเท่าใดก็ไม่อาจรู้ได้ เขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น และพบว่าตัวเองกลับมาที่สำนักอวี้ติ้ง

ใบหน้าที่คุ้นเคยล้อมรอบเขา หลินฉง หลินเข่อฟ่าน หลินเข่อติ้ง ฮั่วเม่ย หลิ่วหรูเยี่ยน ยี่เหอ ยี่ชา หัวเฟิ่ง ไป๋เฉียน อวี๋เจียเมิ่ง เกาฉี่หลาน จี้อวิ๋น... ทุกคนต่างมามุงดู สีหน้าของพวกเขาเปี่ยมด้วยความยินดีทันทีที่เห็นเขาขยับตัว