ตอนที่ 489 ไม่สนใจฉันได้อย่างไร

เฉินผิงไม่ได้คิดว่าซ่งเถี่ยจะทำเช่นนั้น เขาอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง แม้เธอจะอยู่ใกล้เขาจนได้กลิ่นกายเธอ แต่เฉินผิงก็ต้องสงบจิตใจเอาไว้

“ผมจะจับมือคุณไว้นะ แล้วคุณแค่หลับตาเดินตามผมมาก็พอ ได้ยินเสียงอะไรก็ไม่ต้องลืมตามดูนะ โอเคไหม?” เฉินผิงแนะนำ

ซ่งเถี่ยตัดสินใจแล้วว่าจะไว้ใจชายคนนี้ เธอจึงพยักหน้าตอบรับและหลับตาเอาไว้ตามที่เขาบอก

“คุณเฉิน คุณรู้มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมอยู่ๆ ก็มีหมอกหนาแบบนี้?” อู่ตงถามด้วยความสงสัย

“นี่ไม่ใช่หมอกหรอก หลับตาไว้ก่อน ถ้าผมบอกให้ลืมตาก็ค่อยลืมตา ไม่ว่าจะได้ยินอะไรก็อย่าขยับเด็ดขาด เข้าใจไหม?”

อู่ตงรู้ว่าไม่เหลือทางไหนให้เลือกนอกจากต้องฟังเฉินผิงเท่านั้น เขาจึงทำตามที่เฉินผิงบอก

“โฮก!”

คนในกลุ่มยิ่งกลัวมากขึ้นเมื่อได้ยินเสียงสัตว์ร้ายใกล้เข้ามาอีก และสัตว์ที่ว่าก็น่าจะมากันเป็นฝูงด้วย

“อ้า!” เกือบทุกคนในกลุ่มสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงใครคนนึงกรีดร้องอยู่ไม่ไกลนัก

ไม่นานนัก ทุกคนก็ได้ยินเสียงกรีดร้องขึ้นอีก และยังได้ยินเสียงคนสบถขณะกำลังวิ่งหนี

ด้วยความหวาดกลัว ซ่งจู่เต๋อหลบอยู่หลังอาจารย์กัวเพียงเพื่อทำให้เขารู้สึกปลอดภัย ส่วนอาจารย์กัวนั้นยืนเตรียมพร้อมเพื่อเผชิญหน้ากับอันตรายที่กำลังจะเกิด

ขณะนั้นเอง เฉินผิงก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าซ่งจู่เต๋อพร้อมกับจับมือของซ่งเถี่ยเอาไว้ แม้จะมีหมอกหนา แต่ซ่งจู่เต๋อก็ดูราวกับไม่มีปัญหาในการมองสำรวจรอบกาย

“คุณซ่ง ได้โปรดออกคำสั่งให้ทุกคนยืนอยู่กับที่และหลับตาลงด้วยครับ ไม่ว่าจะได้ยินอะไร ให้ยืนอยู่นิ่งๆ และหลับตาเอาไว้ตลอดเวลา” เฉินผิงแนะนำขึ้นมาอีกครั้ง

ซ่งจู่เต๋อแม้จะรู้สึกประทับใจเมื่อเห็นว่าเฉินผิงพยามช่วยเขาในสถานการณ์แบบนี้ แต่ก็ยังคงสงสัยว่าทำไมเขาต้องให้ทุกคนหลับตาด้วย “อะไรกัน? ทำไมเราต้องทำอย่างนั้นด้วย?”