ตอนที่ 4896 ทำอะไรสักอย่าง

“งั้นช่างมันเถอะ! ตอนนี้ข้าติดอยู่ในทะเลจิตสำนึกของเจ้า ไม่มีใครรับมือเสี้ยววิญญาณของข้าได้อยู่แล้ว” จ้าวมารสีชาดพึมพำ

เฉินผิงถอนหายใจ “แล้วเราจะทำยังไง”

“ข้าจะไปอาณาจักรแดนสรวงกับเจ้า” จ้าวมารสีชาดตอบ “ฝึกฝนวิชาต่อไป เมื่อเจ้าไปถึงชั้นที่เก้า ข้าก็จะปลดปล่อยตัวเองจากทะเลจิตสำนึกของเจ้า และสร้างร่างกายขึ้นมาใหม่”

เขาไม่มีทางเลือกอื่น การเดินทางกับเฉินผิงเป็นวิธีเดียวที่จะไปต่อได้

แต่จนกว่าเฉินผิงจะไปถึงชั้นที่เก้าได้ จ้าวมารสีชาดจะยังต้องสิงร่างของเขาต่อไป

ท้ายที่สุดแล้ว จ้าวมารสีชาดก็เป็นจ้าวมารผู้ยิ่งใหญ่แห่งชั้นเก้า

“ตกลง” เฉินผิงพูดพร้อมพยักหน้า “ทนอยู่กับผมอีกหน่อยแล้วกัน”

หลังจากตกลงกับจ้าวมารสีชาดเรียบร้อย เฉินผิงก็ทุ่มเทบำเพ็ญเพียรอย่างหนัก

ตรงหน้าเขาคือทรัพยากรมากมายที่รวบรวมมาจากคนอื่น

เมื่อใช้จิตวิสุทธิ เฉินผิงก็เริ่มฝึกฝนด้วยความมุ่งมั่น ยามบำเพ็ญเพียร เขาจะลืมเลือนวันเวลาไป

วัน สัปดาห์ หรือแม้แต่เดือนล่วงลอยไป แต่เฉินผิงไม่รับรู้ ในที่สุดทรัพยากรที่เคยดูเหมือนจะไม่มีวันหมดก็หมดลง

และในตอนนั้นเอง เฉินผิงก็ไปถึงขั้นเซียน แม้จะเพิ่งไปถึงขั้นเซียนระดับหนึ่งเท่านั้น เขาก็รู้ว่าการเดินทางไปยังชั้นแรกอาณาจักรแดนสรวงจะไม่ใช่เรื่องยากเย็นอีกต่อไป

เมื่อเฉินผิงออกมาจากหอสะกดมาร ทุกคนต่างก็นิ่งเงียบด้วยความตะลึง

“ผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว” เฉินผิงถาม ไม่แน่ใจว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

“เฉินผิง เพิ่งจะผ่านไปครึ่งเดือนเท่านั้น!” หลินฉงอุทานด้วยน้ำเสียงเกรงขาม

“แค่ครึ่งเดือนก็ไปถึงขั้นเซียนแล้ว” หูหม่าซือพูดเสริมด้วยความประทับใจเช่นกัน “เจ้าเพิ่มระดับได้ไวเหลือเชื่อ!”

เฉินผิงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ถ้ารู้ว่าหอคอยทรงพลังขนาดนี้ เขาคงเอามาที่อาณาจักรนิรันดร์ตั้งแต่แรก แทนที่จะทิ้งไว้ที่หมู่บ้านคนโฉด