ตอนที่ 4900 ข้าไม่รู้

เมื่อร่างกายของเขาฟื้นฟูเต็มที่แล้ว เฉินผิงจะปล่อยให้จ้าวมารสีชาดใช้พลังทั้งหมดได้เต็มที่

“อย่าหาว่าข้าพูดเกินจริง กรงนี่มันแค่ของเด็กเล่น” จ้าวมารสีชาดพูดอย่างมั่นใจ

“เยี่ยมเลย งั้นผมจะปล่อยให้คุณจัดการ” เฉินผิงตอบ ปล่อยให้จ้าวมารสีชาดเข้าควบคุมร่างของเขา เขาไม่อยากถูกขังอยู่ที่นี่ตลอดไป

ชั่วพริบตานั้น แสงสีทองก็พุ่งออกมาจากร่างของเฉินผิง เปล่งประกายเจิดจ้า

เมื่อจ้าวมารสีชาดเข้าควบคุมร่าง พลังอันท่วมท้นก็ทำเอาซิ่วรุ่ยตะลึงงัน

“อะไรกัน ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเซียนระดับหนึ่งทำไมถึงมีพลังขนาดนั้น” ซิ่วรุ่ยจ้องมองด้วยความเหลือเชื่อ

“แหลกไปซะ!” เฉินผิงคำราม ชกหมัดใส่กรง พลังมหาศาลที่ตามมาระเบิดออกดั่งพายุ

กรงที่ขังเฉินผิงสั่นสะท้านรุนแรง และชั่วพริบตาต่อมา โซ่สีดำที่พันรอบๆ ก็แตกสลาย โครงสร้างของกรงพังทลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เฉินผิงลอยอยู่ในความว่างเปล่า ล้อมรอบด้วยกรงขนาดใหญ่ที่ลอยกลางอากาศ

“เหลือเชื่อ! เจ้าช่วยข้าออกไปด้วยได้ไหม” ซิ่วรุ่ยถามพร้อมเบิกตากว้าง

หลังจากถูกจองจำมานานกว่าห้าศตวรรษ ซิ่วรุ่ยก็สิ้นหวังกับอิสรภาพ หากมีใครช่วยทำลายกรงของเขาได้จริงๆ เขาก็พร้อมที่จะถวายตัวรับใช้ การอยู่โดดเดี่ยวมานานหลายปี ไม่มีทรัพยากรบำเพ็ญเพียรและไม่มีใครให้พูดคุยด้วย ทำให้เขาแทบคลั่งเพราะความเบื่อหน่าย

“ไม่มีปัญหา” เฉินผิงตอบพร้อมพยักหน้าอย่างมั่นใจ มันเป็นเรื่องง่ายอยู่แล้ว

ตูม !

เฉินผิงชกหมัดอันทรงพลังใส่กรงที่ขังซิ่วรุ่ย ทันทีที่หมัดของเขาปะทะ กรงก็สลายเป็นผง

เมื่อกรงหายไป ร่างของซิ่วรุ่ยก็ร่วงหล่นลงมาจากอากาศกะทันหัน หลังจากถูกขังอยู่หลายปี ดูเหมือนว่าเขาจะลืมวิธีเหาะไปแล้ว

เฉินผิงเอื้อมมือออกไปจับซิ่วรุ่ยไว้ในขณะที่ร่วงลงมา เขาส่งพลังวิญญาณเข้าไปในตัวซิ่วรุ่ยเพื่อช่วยพยุงร่าง พอผ่านไปครู่หนึ่ง ใบหน้าซีดเผือกของซิ่วรุ่ยก็เริ่มกลับมาปกติ