ตอนที่ 4905 อย่าวู่วาม

หูหม่าซือขมวดคิ้ว “เฉินผิง อย่าวู่วาม ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่าจะเอาชนะเขาได้”

“ไม่ต้องห่วง คุณหูหม่าซือ เรามีพรรคพวกในอาณาจักรแดนสรวง ผมมีสหายหลายคนที่นี่” เฉินผิงตอบอย่างสบายๆ

ไม่ว่าจะเป็นความมั่นใจของเฉินผิงหรืออะไรก็ตาม ร่างบนแท่นเงียบไป ดูเหมือนจะกำลังใช้ความคิด

แล้วร่างนั้นก็ค่อยๆ ลงมาจากด้านบน

เมื่อเข้ามาใกล้ ทุกคนก็เห็นว่าคนผู้นั้นสวมชุดคลุมยาวสีดำ ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่หลังหน้ากาก มองเห็นแค่ดวงตา

สีหน้าของเฉินผิงแข็งทื่อ เขามีคติว่าคนสวมหน้ากากมักมีเจตนาไม่ดี ทุกครั้งที่นึกถึงตอนถูกหนิงจื้อหลอก ความหงุดหงิดก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

“พวกเจ้ามาจากอาณาจักรไหน” ชายสวมหน้ากากถามเฉินผิง

“ผมมาจากอาณาจักรนิรันดร์” เฉินผิงตอบ

“ข้ามาจากอาณาจักรทุกข์เข็ญ” ซิ่วรุ่ยพูดต่อ

“ข้ารู้จักเจ้า เจ้าถูกขังอยู่นานหลายศตวรรษ” ร่างนั้นกล่าวพร้อมมองซิ่วรุ่ย

ใบหน้าของซิ่วรุ่ยแดงด้วยความอับอาย

“ส่วนข้ามาจากชั้นหกของอาณาจักรแดนสรวง” หูหม่าซือกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง

“ชั้นหก?” ชายสวมหน้ากากชะงักและมองหูหม่าซืออย่างระมัดระวัง “เจ้าครอบครองกระดูกเซียน แต่รอดพ้นกฎฟ้าดินได้ยังไง”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า ข้าจะไปไหนก็ได้ที่ข้าต้องการ ไม่ใช่เรื่องของเจ้า” หูหม่าซือใช้คำพูดของชายคนนั้นสวนกลับไป

ชายสวมหน้ากากเงียบไป

หูหม่าซือมีกระดูกเซียน ไม่ว่าจะมาจากชั้นหกจริงหรือไม่นั้นไม่มีใครรู้ แต่ก็ชัดเจนว่าไม่ควรมีเรื่องกับเขา

“หากเจ้าเพิ่งไปถึงขั้นเซียนระดับหนึ่ง และเชื่อมต่อกับกฎฟ้าดินแล้ว... แสดงว่าเจ้าคงมีฝีมือพอตัว ที่เจ้าบอกว่ารู้จักคนในอาณาจักรแดนสรวง พวกเขาเป็นใคร”