ตอนที่ 4910 หนิวเปิ่น

“ไม่เป็นไร เขาก็แค่เด็ก” เฉินผิงรีบพูดและลูบหัวปลอบเด็กน้อย

สิ่งที่เฉินผิงไม่รู้คือ “เด็ก” คนนี้มีระดับพลังสูงกว่าเขาเสียอีก เด็กคนนี้มีกระดูกเซียน ตามที่โบราณว่าไว้ บางคนเกิดมาวาสนาดีกว่าคนอื่น

หูหม่าซือเดินเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น และแตะเขาเล็กๆ ที่ยื่นออกมาจากหน้าผากของเด็ก เขาหัวเราะและพูดว่า “อืม น่าสนใจ มันดูเหมือน-”

เฉินผิงส่งสายตาเตือนหูหม่าซือ และหูหม่าซือก็รีบหุบปาก โชคดีที่เขาหยุดก่อนจะพูดออกมา

หญิงสาวหันไปหาพวกเขาสามคน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย “พวกเจ้ามาจากอาณาจักรระดับล่างเหรอ กฎฟ้าดินพาเข้ามาใช่ไหม”

เฉินผิงพยักหน้า “เก่งนี่ เจ้ารู้ได้ยังไง”

“เจ้ายังอยู่ในขั้นเซียน เห็นได้ชัดว่ากฎฟ้าดินพาเจ้ามาที่นี่ ส่วนคนอย่างพวกเราที่เกิดมาในอาณาจักรแดนสรวงจะมีกระดูกเซียนและเป็นเซียนอยู่แล้ว”

เฉินผิงไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่หัวเราะกระอักกระอ่วน

“ไม่ต้องรู้สึกแย่หรอก ข้าไม่ได้ดูถูกหรืออะไรทำนองนั้น” เธอพูดต่อ “ผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนที่นี่เริ่มต้นเหมือนกับเจ้า กฎฟ้าดินนำทางเข้ามา และในที่สุดก็กลายเป็นเซียน บางคนได้ขึ้นสู่ชั้นสูงๆ ด้วยซ้ำ”

“อันที่จริง” เธอเสริม “พวกเจ้าสามคนโชคดีมากที่มาโผล่ในอาณาเขตของเผ่าอสูรของเราได้ หากไปโผล่ไปที่อื่นอาจเจอปัญหา พวกเจ้าอาจจะถูกขังก็ได้ ที่แห่งนี้อาจดูสงบสุข แต่อันตรายกว่าอาณาจักรระดับล่างมาก”

เห็นได้ชัดว่าเธอพยายามปลอบใจเฉินผิง

เฉินผิงหัวเราะแล้วถามว่า “เราเหาะมาเกือบสองชั่วโมงแล้วแต่ไม่เห็นใครเลย แม้แต่เมืองก็ไม่มี อาณาเขตของเผ่าอสูรว่างเปล่าแบบนี้เป็นปกติเหรอ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เด็กสาวก็เอามือปิดปากและหัวเราะ “ดินแดนนี้กว้างหลายแสนไมล์ และแค่เมืองซือหนิวของเราเพียงแห่งเดียวก็ครอบคลุมพื้นที่หลายหมื่นไมล์แล้ว เจ้าคิดว่าเหาะไปมาแค่ชั่วโมงจะมีโอกาสเจอคนหรือ”

“หลายแสนไมล์?” เฉินผิงอ้าปากค้าง หากดินแดนเดียวยังกว้างใหญ่ขนาดนั้น อาณาเขตของทั้งสามเผ่ารวมกันจะใหญ่โตขนาดไหน ต่อให้เหาะด้วยความเร็วสูงสุด ใช้เวลาทั้งชีวิตก็คงไปไม่ถึงไหน