ตอนที่ 4925 ห่วงตัวเองเถอะ

เมื่อหลงฉีก้าวลงจากเวที เขาจ้องเฉินผิงด้วยสายตาเย็นชา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและเกลียดชัง

“ฝากไว้ก่อนเถอะ!” หลงฉีจากไปพร้อมกับสมุนของเขา

เฉินผิงไม่ได้หวาดกลัวต่อคำขู่ของหลงฉี เขาหันไปมองฝูงชนด้านล่างและถามว่า “มีใครอยากลองสู้อีกไหม”

ทุกคนสบตากัน และไม่มีใครกล้าก้าวขึ้นไปบนเวที

เจ้าเบิ้มสบตากับชายตาฟ้า จากนั้นก็รีบกระโดดขึ้นไปบนเวทีสูง

ร่างใหญ่หันมาหาเฉินผิงแล้วพูดว่า “ข้าเอง”

เจ้าเบิ้มรู้ว่ามีทหารลาดตระเวนอยู่ในเมือง ทำให้จัดการพวกเฉินผิงได้ลำบาก อย่างไรก็ตาม หากเขาฆ่าเฉินผิงบนเวที ก็จะถือว่าเฉินผิงโชคร้ายเอง จากนั้นเขาก็จะได้ถุงใส่ของของเฉินผิงไปครอง

เฉินผิงเหลือบมองเจ้าเบิ้ม จากนั้นก็ส่ายหัวและพูดว่า “คุณสู้ผมไม่ได้หรอก อย่าพยายามเลยดีกว่า”

“ถ้าไม่ลองจะรู้ได้ยังไง” หลังจากที่เขาพูดจบ เจ้าเบิ้มก็ชกหมัดเข้าที่ใบหน้าของเฉินผิงอย่างหนักหน่วง

เฉินผิงขมวดคิ้ว “คิดจะฆ่าผมหรือไง”

เจ้าเบิ้มหยุดแสร้งทำและพูดตรงๆ “ใช่ ถ้าเจ้าส่งเหรียญเซียนทั้งหมดที่เจ้าพกติดตัว ข้าอาจจะไว้ชีวิตเจ้าก็ได้”

“เข้าใจแล้ว คุณต้องการเหรียญเซียนของผม ถ้าอยากได้นักก็จงใช้พลังของคุณชิงมันไป” พูดจบเฉินผิงก็ต่อยออกไปเช่นกัน

เ ป รี้ย ง !

หลังจากที่หมัดของพวกเขาปะทะกัน เจ้าเบิ้มก็ถอยกรูดไปไกล พริบตานั้นแขนของเขาก็ห้อยลง

“เจ้า..” เจ้าเบิ้มประหลาดใจ “คนตัวเท่าเจ้าทำไมถึงมีพละกำลังมหาศาลขนาดนี้”

“ห่วงตัวเองก่อนเถอะ” เฉินผิงเตะออกไปอย่างรวดเร็ว

เ ป รี้ย ง !

ลูกเตะนั้นโดนเจ้าเบิ้มเต็มๆ ทันที ทำให้เขากระเด็นออกจากเวทีสูง!

อาคมบนเวทียังไม่หยุดทำงาน เจ้าเบิ้มจึงไม่สามารถใช้รัศมีได้