ตอนที่ 4942 ซากมาร

ขณะที่เฉินผิงกำลังดื่มด่ำกับความตื่นเต้น ทันใดนั้นก็มีพลังอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งใส่เขา

ตูม...

เฉินผิงตั้งตัวไม่ทัน ถูกพลังอันแข็งแกร่งฟาดเข้าที่หัวและกระเด็นออกไป

ร่างของเขากระแทกพื้นอย่างแรง และเขากระอักเลือดออกมาทันที

“บ้าเอ๊ย ใครลอบโจมตีฉัน”

เฉินผิงขมวดคิ้ว เขากำลังดูดกลืนเจตจำนงสังหารอยู่ดีๆ กลับโดนลอบกัด

เนื่องจากวิญญาณร้ายล้วนไร้สติ จึงไม่มีทางที่พวกมันจะซุ่มโจมตีเขาได้

เฉินผิงเริ่มสงสัยว่าอาจจะมีผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ ในวงกตมารแห่งนี้ที่ลอบจู่โจมเขา

หลังจากเฉินผิงลุกขึ้นช้าๆ เขาก็ตกตะลึงเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

สีหน้าผ่อนคลายบนใบหน้าเขาหายไป ถูกแทนที่ด้วยความจริงจัง

“ซากมาร?” จ้าวมารสีชาดพูดอย่างประหลาดใจ “ดูเหมือนว่าวงกตมารแห่งนี้จะบิดเบี้ยวกว่าที่คิดไว้ ถึงกับสร้างซากมารขึ้นมาได้”

ตรงหน้าเฉินผิง มีซากมารตัวสูงใหญ่กำลังเข้ามา ทั่วร่างของมันเน่าเปื่อยและส่งกลิ่นเน่าเหม็น กระดูกสีขาวโผล่ออกมาจากเนื้อของมัน

ภาพที่เห็นทำให้เฉินผิงคลื่นไส้ เขาอดไม่ได้ที่จะขยะแขยงกับความน่ารังเกียจของมัน

ทุกครั้งที่ซากมารเดิน พื้นดินจะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงใต้เท้าอันใหญ่โตของมัน มันสูงกว่าร้อยฟุตยืนตระหง่านราวกับภูเขา

เมื่อมาถึงเฉินผิง ซากมารก็ค่อยๆ ก้มหัวลง จ้องมองเขาด้วยดวงตาดุร้ายเป็นประกาย

ก่อนที่เฉินผิงจะตอบสนอง มันก็ยกมือขนาดยักษ์ขึ้นมาและฟาดใส่เขา

แรงตบอันทรงพลังครอบคลุมพื้นที่รอบเฉินผิงในรัศมีกว่าร้อยเมตร

อย่างไรก็ตาม จังหวะที่ฝ่ามือยักษ์ของซากมารพุ่งลงมา ร่างของเฉินผิงก็หายไปในทันที

ด้วยวิชาท่าเท้าประกายไฟ เฉินผิงสามารถหายตัวไปไกลหลายกิโลเมตรในพริบตา เขาจึงหลบการโจมตีหนักหน่วงได้หวุดหวิด

ขณะที่เฉินผิงหายตัวไป ลำแสงดาบก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า มุ่งตรงไปที่ซากมาร