ตอนที่ 4955 ขโมย

ไป๋อี้ใจหายวูบหลังจากที่ได้ยินคำพูดของหนิวเหมิง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหนิวเหมิงถึงรู้ว่ามีคนอยู่ในวงกตมารหรือว่าเฉินผิงจะก่อเรื่องวุ่นวายในวงกตมารทำให้เจ้าเมืองไม่พอใจจนต้องพาคนมาที่นี่

ไป๋อี้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลตัวสั่นเล็กน้อย ถ้าหนิวเหมิงมาเพราะเฉินผิงจริงๆ ต่อให้เขารวมพลังกับเฉินผิงก็คงรับมือไม่ไหว

ผู้ดูแลหญิงพูดว่า “ท่านเจ้าเมือง คนที่เข้าทดสอบยังไม่ออกมาเลย”

“อ้อ!” หนิวเหมิงพยักหน้าก่อนจะพาคนของเขาไปพัก

เขากำลังรอให้เฉินผิงออกมา ในขณะที่ไป๋อี้ซึ่งตื่นตระหนกได้แต่ยืนเงียบๆ ที่ทางเข้า หวังว่าเฉินผิงจะออกมาไวๆ เขาต้องแอบพาเฉินผิงออกไปเพื่อเลี่ยงไม่ให้หนิวเหมิงสังเกตเห็น

ขณะที่ไป๋อี้รออย่างกระวนกระวาย เฉินผิงและชายคลั่งก็ปรากฏตัวขึ้น

ทั้งสองออกมาจากวงกตมารแล้วตรงไปยังทางเข้า

พอเห็นบันไดที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าเขาต้องเดินลงบันไดนั้นเพื่อออกไปจากที่นี่ เฉินผิงก็รู้สึกเหมือนจะประสาทกิน

“เฉินผิง...”

เมื่อเห็นเฉินผิง ไป๋อี้ก็รีบเดินขึ้นไปทักทายเขา

เมื่อเห็นอย่างนั้น เฉินผิงก็ถามอย่างประหลาดใจ “พ่อตา ทำไมถึงยังไม่ไปล่ะ รอผมอยู่เหรอ”

“ข้ากลัวว่าเจ้าจะเป็นอะไรไป ก็เลยยังรออยู่ที่นี่” ไป๋อี้หันไปมองชายคลั่งที่ยืนอยู่ข้างๆ และถามว่า “แล้วเจ้าเป็นใคร”

เฉินผิงตอบเรียบๆ “คนของผมเอง ชายคลั่ง...”

“ชายคลั่ง?” ไป๋อี้ตกตะลึงและมองชายคลั่งอย่างเหลือเชื่อ “หรือว่าท่านคือชายคลั่งคนที่เข้าไปในวงกตมารเมื่อหลายร้อยปีก่อนและไม่เคยออกมา”

ชายคลั่งพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ผู้อาวุโส ไม่จำเป็นต้องสุภาพเช่นนั้น เฉินผิงเป็นท่านพี่ของข้า และในเมื่อท่านเป็นพ่อตาของเขา ข้าต่างหากที่ควรเรียกท่านด้วยความเคารพ”

“โอ้ ไม่... ชายคลั่ง ที่จริงแล้ว-”

เฉินผิงขัดจังหวะก่อนที่ไป๋อี้จะพูดจบ “พ่อตา ถ้าเขาอยากเรียกแบบนั้น ก็ปล่อยให้เขาเรียกไปเถอะ ไม่ต้องปฏิเสธหรอก”