ตอนที่ 4990 พวกขี้ขลาด

ไอฉะหน้าแดงด้วยความอับอาย คำพูดของชายคลั่งทำให้เธอหันไปหาเฉินผิงและถามเบาๆ “เราจะทำยังไงดี ข้าว่าน่าจะมีทหารอีกไม่น้อยกำลังรอให้เราออกจากเรือนจำ”

เฉินผิงตอบอย่างมั่นใจ “น่าจะเหลืออยู่ไม่มาก เราจะช่วยเป็นตัวล่อให้ จากนั้นคุณก็พาคนของคุณหนีไป”

“เราควรร่วมมือกัน” ไอฉะยืนกราน “กำลังคนของเราไม่น้อย”

แต่เฉินผิงส่ายหัวหนักแน่น “คุณมีแต่จะทำให้เราช้าลง คงช่วยอะไรไม่ได้หรอก”

เฉินผิงผิดหวังเมื่อเห็นผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์เหล่านี้ พวกเขามีกันจำนวนมาก ยังหนุ่มแน่นและร่างกายแข็งแรง แต่พวกเขากลับนิ่งเฉยและไม่สนใจ

ภาพของคนที่ตายไป ทั้งคนแก่และเด็กๆ ยังคงติดอยู่ในหัวของเขา ทำเอาเฉินผิงโมโหขึ้นมา

ทำไมพวกเขาถึงไม่ทำอะไรเลยคนที่ตายไปคือคนของพวกเขาญาติของพวกเขา...

ไอฉะพูดว่า “ขอบคุณนะ ถ้าเรารอดไปจากที่นี่... ข้ารับปากว่าถ้าเจ้ามาที่ทวีปชางฉวน ข้าจะต้อนรับอย่างสมเกียรติ”

“เรื่องนั้นไว้คุยทีหลัง” เฉินผิงพูดพลางปิดวงแหวนอาคมที่ทางเข้าเรือนจำก่อนจะเดินต่อไป

หนิวเปิ่นเดินตามหลังเขา ดวงตาเปี่ยมด้วยความชื่นชม แทบไม่เคยละสายตาจากเฉินผิง

อย่างที่เฉินผิงคาดไว้ จำนวนทหารในเมืองลดลงอย่างมาก กำลังคนมหาศาลกำลังเดินทางไปที่ชายแดนระหว่างเมืองเฟยหู่และเมืองซือหนิว

ไม่นานหลังจากที่เฉินผิงและคนอื่นๆ ออกจากคุก พวกเขาก็พบกับกลุ่มทหารหลายสิบนาย คนเหล่านี้ถืออาวุธและกำลังเดินลาดตระเวน

แต่ทันทีที่เห็นเฉินผิงและกลุ่มของเขา พวกทหารก็ตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ

ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งสองฝ่าย

ทหารราวสิบกว่านายซึ่งมองกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์ที่อยู่ด้านหลังเฉินผิงต่างตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด

“เจออะไรบ้างไหม” หนึ่งในนั้นถาม พยายามทำเป็นไม่เห็นอะไร

“ไม่ ไม่เจออะไร” อีกคนหนึ่งรีบตอบ

“ลองไปดูถนนสายอื่น”

พวกทหารหันหลังแล้วเดินจากไป ไม่ได้แม้แต่จะมองพวกเฉินผิง แสร้งทำเป็นว่าไม่เห็นอะไรเลย

เฉินผิงยืนนิ่งอึ้งอยู่ชั่วขณะ