ตอนที่ 4997 อยากลองสู้ไหม

ราวกับผู้อาวุโสใหญ่จะไม่ได้ยินอะไรเลย เขารีบหนีไปพร้อมกับลูกน้องโดยไม่แม้แต่จะสละเวลาช่วยองค์ชายฮั่วแม้นาทีเดียว

“คิดเหรอว่าจะหนีไปได้ ไม่มีทาง!”

หูหม่าซือขึ้นเสียง และเข้าขวางทางผู้อาวุโสใหญ่กับคนอื่นๆ

“หูหม่าซือ อย่าไล่ตามศัตรูจนตรอก ปล่อยพวกมันไป” เฉินผิงคว้าตัวหูหม่าซือไว้

ตอนนี้เฉินผิงต้องการแค่ออกจากเมืองเฟยหู่ให้เร็วที่สุด เขาไม่มีเจตนาจะยุ่งเกี่ยวกับตำหนักทวยเทพ รากฐานของเขาในอาณาจักรแดนสรวงยังไม่มั่นคง และการไปมีเรื่องกับตำหนักทวยเทพจะทำให้ทุกอย่างยุ่งยากยิ่งขึ้น

“เราฆ่าไอ้เวรนั่นเลยไหม” หูหม่าซือถามพร้อมมององค์ชายฮั่ว

“อย่าฆ่าข้า... อย่าฆ่าข้าเลย...”

องค์ชายฮั่วร้องขอความเมตตา

“เราไม่ควรทำแบบนั้น ผมยังต้องใช้ชีวิตของเขาแลกกับทรัพยากร”

เฉินผิงวางแผนที่จะใช้ชีวิตขององค์ชายฮั่วต่อรองกับเจ้าตำหนักลำดับแปดเพื่อแลกกับทรัพยากร

“เสียเวลาเปล่า! ข้าเดินทางมาไกลขนาดนี้เพื่ออะไรกัน ข้าไม่ได้ยืดเส้นยืดสายด้วยซ้ำ” หูหม่าซือบ่น

“ไปที่ชายแดนกันเถอะ ยังมีเวลาให้คุณได้ยืดเส้นยืดสาย!” เฉินผิงยิ้มน้อยๆ

เฉินผิงรู้ว่าชายแดนต้องอยู่ในภาวะโกลาหลอย่างไม่ต้องสงสัย กองทัพของเมืองซือหนิวและเมืองเฟยหู่กำลังเผชิญหน้า

ในขณะนั้นเอง กองกำลังนับหมื่นกำลังเผชิญหน้ากันที่ชายแดนระหว่างเมืองซือหนิวและเมืองเฟยหู่ ซึ่งครอบคลุมพื้นที่หลายพันกิโลเมตร

ดวงตาของหนิวเหมิงเย็นชา ร่างของเขาลอยอยู่กลางอากาศ ด้านหลังเขาคือแปดผู้พิทักษ์

“เมืองเฟยหู่เอ๋ย หากยอมแพ้เราจะไว้ชีวิต...”

ด้านหลังหนิวเหมิง แปดผู้พิทักษ์กำลังรวบรวมพลังทั้งหมดพร้อมตะโกน “หากยอมแพ้เราจะไว้ชีวิต! หากยอมแพ้เราจะไว้ชีวิต!”

เสียงตะโกนนั้นดังก้องกังวาน ดังพอที่ทุกคนจะได้ยินอย่างชัดเจน

ในขณะนั้น เจี่ยซ่งแห่งเมืองเฟยหู่ก็ค่อยๆ ลอยขึ้นไปในอากาศ ด้านหลังเขามีผู้บำเพ็ญเพียรสามสิบหกคนที่สวมชุดเกราะสีดำและถือดาบ

คนเหล่านั้นเป็นองครักษ์ของเจี่ยซ่ง และดูเหมือนว่าพวกเขาจะแกร่งไม่ใช่น้อย

“หนิวเหมิง เจ้ากล้ายั่วยุข้าด้วยกองกำลังของเจ้า ไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าลูกชายของเจ้าหรือ” เจี่ยซ่งพูดกับหนิวเหมิง