ตอนที่ 5001 ขอความช่วยเหลือ

“โล่งใจจริงๆ ที่เจ้าไม่เป็นอะไร ลูกเขยของข้า ข้าเป็นห่วงเจ้ามาก!”

เมื่อเห็นว่าเฉินผิงไม่ได้บาดเจ็บ ไป๋อี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เมื่อเฉินผิงมาถึงสนามรบ เขาก็เห็นว่าเมืองซือหนิวเสียคนไปมาก และขวัญกำลังใจของพวกเขาถดถอย

“เกิดอะไรขึ้น โค่นเมืองเฟยหู่ไม่ได้เหรอ” เฉินผิงถาม

หนิวเหมิงยอมรับอย่างละอาย “ความแข็งแกร่งของเมืองเฟยหู่เพิ่มขึ้นเร็วมาก พวกมันบอกว่ามีตำหนักแห่งหนึ่งหนุนหลัง เราสู้ไม่ได้เลย”

“ไม่ว่าจะชนะหรือพ่ายแพ้ก็เป็นปกติของสงคราม ช่วยเฝ้าหมอนี่ให้ด้วย ที่เหลือผมจะจัดการเอง!”

เฉินผิงสั่งให้หนิวเหมิงจับตาดูองค์ชายฮั่วเอาไว้

“เฉินผิง พวกมันมีกันตั้งมากมาย ท่าน...” หนิวเหมิงดูกังวล

แม้ว่าเฉินผิงจะแข็งแกร่ง แต่เขาก็ต้องเผชิญกับทหารชำนาญศึกหลายหมื่นนายในสนามรบ ยังไม่ต้องพูดถึงนักรบฝีมือดีอีกหลายคน

แม้แต่ความแข็งแกร่งของเจี่ยซ่งก็ไม่ควรมองข้าม แถมอีกฝ่ายยังมีวิชามารด้วย

“ไม่ต้องห่วง ผมขยี้พวกมันได้ง่ายดายราวมดปลวก!” เฉินผิงตบไหล่หนิวเหมิงแล้วพูด

หลังจากพูดจบ เฉินผิงก็ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว จ้องมองเจี่ยซ่งอย่างเย็นชา “จะยอมจบชีวิตตัวเอง หรือจะให้ฉันทำให้” เขาถาม

“เจ้าหนู” เขาเยาะเย้ย “เป็นแค่เซียนพเนจรระดับหนึ่ง แต่ก็ยังกล้าพูดจาโอหัง...”

หลังจากเจี่ยซ่งพูดจบ ธนูและศรสีดำก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในมือของเขา จากนั้นเขาก็ดึงสาย เล็งลูกศรและเตรียมโจมตีเฉินผิง

“หึ ก็แค่ของกระจอก...”

เฉินผิงดูถูก และทันใดนั้นธนูก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

ธนูศักดิ์สิทธิ์ !

ในมือของเฉินผิงคือธนูศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นอาวุธวิเศษของแท้ แน่นอนว่าธนูและศรของเจี่ยซ่งไม่อาจเทียบได้

เฉินผิงดึงสายธนู และในไม่ช้าศรสีทองอร่ามก็ปรากฏขึ้น

เจี่ยซ่งและเฉินผิงปล่อยสายธนูพร้อมกัน

ฟุ่ บ ...

ศรสองดอกถูกยิงพร้อมกัน ปะทะกันกลางอากาศ

ไม่มีเสียงปะทะ ไม่มีการระเบิด ไม่มีแม้แต่แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ในอากาศ

ทันทีที่ศรสีดำของเจี่ยซ่งสัมผัสศรสีทองของเฉินผิง มันก็หายไปในทันที ราวกับถูกกลืนหายไปในความว่างเปล่า

ลูกศรสีทองพุ่งต่อไป ทิ้งริ้วสีทองกลางอากาศในขณะที่มันพุ่งไปยังเป้าหมาย

ตูม !