ตอนที่ 501 อ่อนด้อย

“ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย! ฉันยินดีเป็นวัวเป็นม้าให้แกก็ได้!”

น้ำตารินไหลจากดวงตาของเถ้าแก่เฟิงอี้ขณะที่เขาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเฉินผิง เถ้าแก่เฟิงจากเมืองเฟิงกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเฉินผิงราวกับคนขี้ขลาดตาขาว!

เมื่อซ่งเถี่ยได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้เข้า เธอก็อดที่จะรู้สึกเศร้าใจมิได้

เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนพวกนี้ถึงได้ยอมเอาชีวิตเป็นเดิมพันเพียงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน ทั้งที่สุดท้ายพวกเขากลับต้องลงเอยด้วยความล่มสลายของตระกูล

“ถ้าตอนนี้ผมเป็นคนที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าคุณ แล้วคุณจะปล่อยผมไปไหมล่ะ?” เฉินผิงเอ่ยถามอย่างสงบนิ่ง

เถ้าแก่เฟิงตกตะลึงไปชั่วขณะ พลางค่อยๆ เงยหน้ามองเฉินผิงแล้วค่อยๆ ส่ายหน้า

หากเปลี่ยนเป็นเฉินผิงที่กำลังคุกเข่าวิงวอนขอความเมตตาแทน เถ้าแก่เฟิงก็คงไม่ปล่อยเขาไปแน่

เฉินผิงยิ้มเย็นชาแล้วทุบหัวเถ้าแก่เฟิงเพียงครั้งเดียวก็แน่นิ่งไป

เมื่อสมาชิกคนอื่นๆ ของตระกูลเฟิงเห็นเช่นนั้นต่างก็หลบหนีไปด้วยความหวาดกลัว แต่เฉินผิงจะปล่อยให้พวกเขาหนีไปได้อย่างไรกันเล่า

เขาขยับตัวอย่างรวดเร็วเสียจนเงาร่างของตนเองกลายเป็นเงาวูบไหว ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดก็ดังก้องไปทั่ว

ภายในชั่วเวลาเพียงไม่กี่นาที ทุกคนในตระกูลเฟิงก็ตายตกอยู่กับพื้น

เมื่อได้เห็นท่าทางโหดเหี้ยมของเฉินผิงแล้ว ซ่งจู่เต๋อก็ถึงกับกลืนน้ำลายแล้วลอบยินดีที่เมื่อวานนี้ตนมิได้ล่วงเกินเฉินผิงมากเกินไป มิฉะนั้นตระกูลซ่งคงได้ตามตระกูลเฟิงไปเป็นแน่

“ซ่งจู่เต๋อ ผมจะทำตามที่ได้ให้สัญญากับคุณเอาไว้ ผมหวังว่าคุณเองก็คงจะไม่กลับคำพูดเช่นกัน!” ขณะที่เฉินผิงพูดอยู่นั้น เขาก็โน้มตัวลงไปหยิบศิลาวิญญาณแล้วยื่นให้แก่ซ่งจู่เต๋อ “รีบสั่งให้คนของคุณเอาหินพวกนี้ส่งกลับไปที่เมืองเฟิงเถอะ!”

“เข้าใจแล้ว!” ซ่งจู่เต๋อไม่กล้าถามอะไรอีก เขาแค่ทำตามคำสั่งของเฉินผิงก็พอแล้ว

“อู่ตง คุณจัดการเหมืองแร่ของตระกูลเฟิงก็แล้วกัน อย่างไรเสียนายก็ถนัดเรื่องนั้นเหมือนกัน” เฉินผิงสั่งพลางเหลือบมองอู่ตง

“ได้ครับ คุณเฉิน!” อู่ตงผงกศีรษะ

หลิวเฉิงอินที่อยู่อีกทางหนึ่งเนื้อตัวสั่นเทาอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้หากเฉินผิงถามเรื่องเหมืองแร่ของตระกูลหลิว เขาก็คงไม่กล้าปฏิเสธ

แต่เฉินผิงมิได้ต้องการเหมืองแร่ของตระกูลหลิว หลังจากที่เขาสั่งการแล้ว เขาก็มุ่งหน้าลงเขาไป