ตอนที่ 5042 ขอเถอะ

เฉินผิงยืนอยู่ตรงหน้าม่อชิงหยุนเพื่อปกป้อง เฝ้าดูฉิงอี้และชายชุดขาวทั้งสองคนต่อสู้กันอย่างดุเดือด แม้ว่าพวกเขาจะแลกหมัดกันไม่ลดละ แต่ดูเหมือนว่าจะกินกันไม่ลง ทั้งคู่ต่อสู้กันอย่างสูสี

หลังจากแลกหมัดกันนับร้อยครั้ง ผู้บำเพ็ญเพียรทั้งสองก็ซัดฝ่ามืออันทรงพลัง กระเด็นออกจากกันและร่อนลงพื้นห่างกันสามร้อยเมตร

คลื่นกระแทกที่เกิดขึ้นพัดผ่านซากปรักหักพัง แต่เฉินผิงสังเกตเห็นบางอย่างแปลกๆ เมื่อคลื่นชนกับรูปปั้นวิญญาณร้ายที่อยู่ใกล้ๆ คลื่นก็หายวับไป

พลังระดับนั้นควรจะทำลายสิ่งก่อสร้างที่ทำจากหินได้ แต่เสาหินกลับยืนหยัดอย่างมั่นคงไร้ร่องรอย คลื่นกระแทกทำอะไรไม่ได้เลย

ตูม!

ชายทั้งสองห้ำหั่นกันโดยไม่มีทีท่าว่าจะชะลอความเร็ว ราวกับว่าไม่มีอะไรจะยุติการต่อสู้ของพวกเขาได้ มิติรอบๆ สั่นไหวและบิดเบี้ยวจากความรุนแรงของการปะทะ

“ทุกคน ขอเถอะ หยุดได้แล้ว...” เฉินผิงทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาชูกระบี่พิฆาตมังกรขึ้นและฟาดฟันอย่างเฉียบขาดโดยแทบไม่ต้องออกแรง

ลำแสงพุ่งออกมา ทำให้ทั้งสองคนผละออกจากกัน

พวกเขาตกใจและหลบการโจมตีได้ทัน สีหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อ

ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเซียนพเนจรระดับหนึ่งอย่างเฉินผิงนั้น แค่อยู่ใกล้การต่อสู้ของทั้งสองก็น่าจะขยับไม่ได้แล้ว ควรจะกระอักเลือดหรือถึงขั้นตายด้วยซ้ำ แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เขาไม่เพียงแต่ยืนหยัดได้ แต่ยังหยุดการต่อสู้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

เฉินผิงก้าวไปข้างหน้าพร้อมม่อชิงหยุนข้างกาย เข้าหาผู้บำเพ็ญเพียรทั้งสองที่แยกจากกัน “สู้กันเสร็จหรือยัง เกรงใจกันบ้างได้ไหม เราล้วนมาที่นี่เพื่อแสวงหาโชคลาภ จะเข่นฆ่ากันไปเพื่ออะไร”

“เจ้าเป็นใครกันแน่” ฉิงอี้หรี่ตามองเฉินผิง

“ก็บอกไปแล้ว ผมแค่นักเสี่ยงโชคคนหนึ่ง” เฉินผิงตอบพร้อมรอยยิ้ม

“เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเซียนพเนจรระดับหนึ่ง แต่กลับมีพลังมหาศาล อย่าบอกนะว่าเจ้าคืออัจฉริยะสันโดษจากพลับพลาเทียนหยวน” ชายชุดขาวถามด้วยน้ำเสียงเฉียบคม