ตอนที่ 5056 โต้กลับ

ประกายความโลภเบาบางแต่เห็นได้ชัดเจน เปล่งประกายในแววตาของชายชรา เขาหัวเราะเบาๆ “ดี ดีมาก...”

พอเขาขยับแขนเสื้อ มิติก็เริ่มบิดเบี้ยว ชั่วพริบตานั้นเฉินผิงก็ถูกพาเข้าไปในมิติโกลาหล

ชายชราตามมาพร้อมกับยิ้ม ดวงตาจ้องมองเฉินผิง “เจ้ามีศักยภาพสูง เจ้าหนุ่ม ข้าจะช่วยให้เจ้าขึ้นไปถึงขั้นเซียนโลกา”

เฉินผิงแสร้งทำเป็นตื่นเต้น “ขอบคุณผู้อาวุโส!”

ผู้เฒ่าขาวยกมือขึ้นและวางลงบนศีรษะของเฉินผิง ทันใดนั้นแสงอ่อนๆ ก็แผ่ไปทั่วร่างกายของเฉินผิง มันผ่อนคลายและเจิดจ้า “เอาล่ะ ข้าจะยกระดับให้เจ้าเดี๋ยวนี้”

ทว่าชั่วลมหายใจถัดมา เสียงของชายชรากลับเย็นชาและอำมหิต มือของเขาบิดเบี้ยวกลายเป็นวังวนสีดำที่เริ่มดูดพลังชีวิตของเฉินผิงด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว

เขาคิดว่าเขาชนะ แต่แล้ว-

“จิตตวิสุทธิ!” ดวงตาของเฉินผิงเบิกกว้างและเปล่งประกายด้วยพลัง แก่นวิญญาณของเขาลุกโชน และจิตตวิสุทธิพวยพุ่งพร้อมทวนกระแสพลัง มันโต้กลับด้วยการดูดพลังจากผู้เฒ่าขาวอย่างรุนแรง

“อะไรกัน” ผู้เฒ่าผงะถอยด้วยความตกใจ เขาพยายามดึงมือกลับ แต่สายเกินไป ร่างวิญญาณของเขาถูกตรึง ไม่สามารถขยับได้

“จิ้งจอกเฒ่า” เฉินผิงเยาะเย้ยด้วยดวงตาเย็นชา “แกอาจหลอกคนอื่นได้ แต่หลอกฉันไม่ได้ แกเสนอพลังแลกกับการดูดพลังชีวิตของพวกเขาใช่ไหม คิดจะฟื้นคืนชีพตัวเองด้วยการขโมยร่างของพวกเขาสินะ”

ดวงตาของผู้เฒ่าเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว “เจ้า... เจ้ารู้จักวิชาเซียนโบราณนี้ได้ยังไง” ร่างของเขาเริ่มสั่นไหว ความมั่นใจหายไปจากน้ำเสียง

สายตาของเฉินผิงเชือดเฉือน เย็นชาและเด็ดเดี่ยว “โชคร้ายจริงๆ แกเลือกเหยื่อผิดคนแล้ว พลังของแกต้องเป็นของฉัน!”

ตูม !

จิตตวิสุทธิพุ่งขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว เป็นกระแสพลังที่กลืนกินไม่หยุด ร่างวิญญาณของผู้เฒ่าขาวเหี่ยวเฉาต่อหน้าเฉินผิง มันหดตัวลงด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว

“ไม่!” ผู้เฒ่ากรีดร้อง เสียงของเขาก้องกังวานในความว่างเปล่า จากนั้นเมื่อสิ้นเสียงร้องสุดท้ายด้วยความกลัว วิญญาณของเขาก็แตกสลายอย่างสมบูรณ์ กลายเป็นพลังบริสุทธิ์ที่พุ่งเข้าสู่ร่างของเฉินผิงเหมือนคลื่นยักษ์

พลังพุ่งทะยานผ่านตัวเขา ชั่วพริบตานั้นระดับบำเพ็ญเพียรของเฉินผิงก็พุ่งไปถึงขั้นเซียนพเนจร ระดับสาม

เฉินผิงดีใจมาก รัศมีรอบตัวเขาตอนนี้คมกริบและมั่นคง ไม่มีความจำเป็นต้องเก็บงำฝีมืออีกต่อไป หากเทียนซื่อกล้าพูดจาไม่เข้าหูแม้แต่คำเดียว เฉินผิงก็พร้อมที่จะสั่งสอนเขา

เมื่อมาถึงขั้นเซียนพเนจรระดับสาม ต่อให้คู่ต่อสู้ไปถึงระดับแปดเขาก็ใม่หวั่น

เมื่อเฉินผิงโผล่ออกมาจากมิติโกลาหลเพียงลำพัง ความเงียบชวนอึดอัดก็ปกคลุมทุกคน ทุกสายตาหันไปมองเขาด้วยความเหลือเชื่อ

“แล้วผู้เฒ่าล่ะ” เทียนซื่อถามด้วยน้ำเสียงวิตกกังวล