ตอนที่ 5077 นับถึงสาม

เฉินผิงเยาะเย้ย “ฝีมือแค่นี้ยังจะอวด ถ้าตระกูลม่อทำได้แค่นี้ก็ยุบตระกูลทิ้งไปเถอะ”

“ไอ้เวร!”

ม่อชิงเฉินทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงลงมือจัดการเอง

เขาคือเซียนพเนจรระดับห้า ผู้ถูกยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะในบรรดาศิษย์รุ่นเยาวน์

“รนหาที่ตาย!”

ม่อชิงเฉินที่กำลังโมโหปล่อยแสงสีขาวออกมาจากแขนเสื้อ มันกลายเป็นใบมีดคมกริบ พุ่งตรงมาที่ใบหน้าของเฉินผิง

ในสายตาของเขา คนที่อยู่ขั้นเซียนพเนจรระดับสามไม่ต่างอะไรจากมดปลวกเมื่อเทียบกับขั้นเซียนพเนจรระดับห้า ด้วยการโจมตีครั้งนี้ เขาตั้งใจที่จะจัดการเฉินผิงให้อยู่หมัด

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ลำแสงจะมาถึงตัวเขา เฉินผิงก็สะบัดปลายนิ้ว ส่งปราณกระบี่สีทองพุ่งทะลุอากาศ ทันใดนั้นแสงสีขาวก็แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ดวงตาของม่อชิงเฉินหรี่ลง เขายังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ เฉินผิงก็เข้ามาใกล้แล้ว นิ้วชี้และนิ้วกลางของเขาประสานกันดุจดาบและกดเข้าที่ลำคอ “แกมีเวลาสามวินาทีขอโทษม่อชิงหยุน” เขาสั่ง

“เจ้า... กล้าดียังไงถึงแตะต้องตัวข้า”

เสียงของม่อชิงเฉินสั่นเครือ แต่เขายังคงฝืนพูด “ข้าคือทายาทโดยชอบธรรมของตระกูลม่อ ถ้าเจ้ากล้าทำร้ายข้า ตระกูลจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป!”

“เหรอ?”

เฉินผิงเลิกคิ้ว กดปลายนิ้วเบาๆ ทันใดนั้นม่อชิงเฉินก็รู้สึกจุกในลำคอและหายใจอย่างยากลำบาก

ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เขามองไปรอบๆ ด้วยความกลัว กลับพบว่าศิษย์ตระกูลม่อกำลังแสดงความหวาดกลัวไม่ก็หันหน้าหนี น่าประหลาดที่ไม่มีแม้แต่คนเดียวกล้าก้าวเข้ามาช่วย

"สาม..." เฉินผิงเริ่มนับ

"สอง..."

"ข้า... ข้าจะขอโทษแล้ว!"

ม่อชิงเฉินทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงร้องออกมา "ม่อชิงหยุน ข้าขอโทษ! ข้าไม่ควรดูหมิ่นเจ้า...บอกให้เขาหยุดที!"

เฉินผิงปล่อยมือ ทำให้ม่อชิงเฉินเซถอยหลังและกำคอแน่น ไอไม่หยุด ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

ความเงียบปกคลุมไปทั่ว

ไม่มีใครคาดคิดว่าม่อชิงเฉินผู้เป็นเซียนพเนจรระดับห้าจะหมดทางสู้เมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินผิง ผู้เป็นเซียนพเนจรระดับสาม

ม่อหวูจื่อหันไปมองเฉินผิงด้วยแววตาซับซ้อน "เจ้าหนุ่ม ทักษะของเจ้ายอดเยี่ยมมาก ข้าขอถามหได้ไหมว่าใครเป็นอาจารย์ของเจ้า"