ตอนที่ 5080 เคยแพ้ฉัน

ทันทีที่เอ่ยคำพูดของเขา ครึ่งหนึ่งของศิษย์ระดับสูงในตระกูลม่อต่างเห็นด้วย

ม่อชิงเฉินเกลี้ยกล่อมคนเหล่านี้ไว้ก่อนแล้ว เมื่อเห็นว่าจังหวะเหมาะสม พวกเขาก็ลงมือพร้อมกันทันที

“การกระทำของหัวหน้าตระกูลไม่เหมาะสม!”

“ตระกูลม่อจะถูกทำลายเพราะตัวเขาคนเดียวไม่ได้!”

“ได้โปรด คุณชายเทียนซื่อ ปกป้องตระกูลม่อ!”

ม่อหวูจื่อเบิกตากว้าง จ้องมองใบหน้าที่ครั้งหนึ่งเคยเห็นดีเห็นงามกับเขา แต่ตอนนี้กลับมีแต่การทรยศหักหลัง ทำเอาเขารู้สึกเวียนหัว

เขาเซไปเซมา พยายามเกาะเสาเพื่อทรงตัว เล็บจิกลงบนฝ่ามือด้วยความเจ็บปวด “เจ้า... นี่พวกเจ้า...”

“ท่านพ่อ!” ม่อชิงหยุนอุทานด้วยความตกใจ อยากจะพุ่งตัวเข้าไปหา แต่ถูกเฉินผิงรั้งไว้

เธอหันไปมองเฉินผิง แต่กลับพบว่าเขาสงบนิ่งและเยือกเย็น มีกระทั่งรอยยิ้มที่มุมปาก

เฉินผิงรู้อยู่แล้วว่าม่อชิงเฉินซึ่งสมรู้ร่วมคิดกับผู้อาวุโสถงและคนอื่นๆ แอบวางแผนลับหลัง เป้าหมายสูงสุดของม่อชิงเฉินคือยึดตำแหน่งหัวหน้าตระกูล

“พูดจบหรือยัง”

ในที่สุดเฉินผิงก็พูดขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “พวกแกมันตัวตลก... กล้าดียังไงถึงโอหังต่อหน้าฉัน พวกแกสองคนวางแผนกันมาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องมาเล่นละครให้ฉันดูหรอก แล้วก็พวกแกสองคนที่เคยแพ้ฉัน... ทำไมยังไม่รู้จักสำนึกอีก”

คำพูดของเฉินผิงทำให้ทุกคนในตระกูลม่อตะลึงไปชั่วขณะ

ม่อชิงเฉินตกใจเป็นพิเศษ เขาไม่รู้ว่าเฉินผิงเคยสู้กับผู้อาวุโสถงและเที่ยนซื่อ

แถมยังดูเหมือนว่าเฉินผิงจะเอาชนะทั้งสองได้ด้วย!

ม่านตาของผู้อาวุโสถงหดลงกะทันหัน และเขาถอยกลับไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ

ความพ่ายแพ้ที่เขาต้องเผชิญจากน้ำมือเฉินผิงยังคงตราตรึงในความทรงจำ เมื่อเห็นรัศมีรอบตัวเฉินผิง เขาก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล

แต่เมื่อนึกได้ว่าเขาพายอดฝีมือสิบกว่าคนมาด้วยในวันนี้ ซึ่งทุกคนเป็นขั้นเซียนพเนจรระดับห้า เขาจึงหัวเราะและพูดว่า "เฉินผิง คิดหรือว่าเจ้าคนเดียวจะรับมือพลับพลาเทียนหยวนได้"

แม้พวกเขาจะรู้ว่าเฉินผิงแข็งแกร่งกว่าระดับพลังของตัวเอง แต่ก็มั่นใจว่าเฉินผิงไม่มีทางสู้กับจำนวนคนที่เหนือกว่าได้

แม้แต่เสือร้ายยังต้ องพ่ายหมาหมู่ !

"รับมือพวกแกน่ะเหรอ?"

เฉินผิงเลิกคิ้ว เขาดีดนิ้วเบาๆ ลำแสงสีทองพุ่งผ่านหูของผู้อาวุโสถง เฉือนผมขาวของเขาออกไป “หมาหมู่อย่างพวกแกน่ะเหรอ พวกขยะ” เขาเย้ยหยัน

เที่ยนซื่อเดือดดาล “ฆ่ามัน!”

ทันทีที่พูดจบ ร่างนับสิบก็จู่โจมพร้อมกัน รัศมีรุนแรงราวกับสายฝนโหมกระหน่ำ โปรยปรายลงมาใส่เฉินผิง ทำลายห้องประชุมให้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา